مگر اثبات اين معنى كه شخص مدعو احبّ الخلق بسوى خدا و رسول او على العموم و الاطلاق و نهج الشّمول و الاستغراق رغما لآناف اهل الشقاق و جدع المعاطس ارباب النفاق مىباشد و اگر افادهء اين معنى جليل الخطر مطمح نظر شريف جناب خير البشر صلّى اللَّه عليه و آله ما غسق ليل و اقبل سحر نمىبود هرگز عدول از عبارت طويله نمىفرمود كه تطويل بيكار منافىشان آحاد ادبا و فصحاى بلاغت شعارست چه جا افضل فصحا و اكمل بلغاى جميع اعصار صلّى اللَّه عليه و آله الاطهار كه هرگز عاقلى تجويز نخواهد كرد كه آن حضرت با آن همه فصاحت مزريه بشان سحبان و بلاغت فاضله بر بلاغت عدنان عبارت مختصره مودّيه مرا و ترك فرموده به غير حاصل تطويل غير جميل اختيار فرمايد حاشاه عن ذلك و عبارتى كه آن جناب ارشاد فرموده از جوامع كلم عجيبه و سواطع حكم غريبه است و نكات عديده و لطائف سديده در آن منطويست كه مجموع آن دلالت دارد بر نهايت اهتمام آن حضرت باظهار كمال فضل و علوّ منزلت جناب امير المؤمنين عليه السّلام اول آنكه نداى حق تعالى باسم ذات او فرموده كه آن احبّ اسماى او تعالى شانه‌ست دوم آنكه ايثار اللّهمّ بر لفظ يا اللَّه به اين جهتست كه در اللّهمّ تفخيم و تعظيم بسبب دو تشديد زياده‌ترست از لفظ يا اللَّه و اين نكته مماثل نكته اختيار ضمّ ضمير مجرور كلمه عليه اللَّه‌ست و سوم آنكه در اللّهمّ بسبب آنكه ميم عوض حرف ندا در آخرست اهتمام زياده است به نسبت يا اللَّه كه در يا اللَّه يا قبل لفظ اللَّه مىآيد و در اللّهمّ ابتدا بلفظ اللَّه حاصل مىشود و ابتدا بلفظ اللَّه ادخل در تعظيم و تبرّكست چهارم آنكه بنا بر اكثر طرق لفظ ائتنى را اختيار فرمود بر لفظ ارسل الىّ و ابعث الىّ و مثل آن زيرا كه اتيان در صورت تعديه آن ببا دلالت دارد بر مزيد اعتنا و احتفال بشان ماتى به كه گويا مرسل مصاحب ماتىبه‌ست چنانچه مبرّد در تبين معناى ذهب فلان بزيد گفته است كه آن دلالت دارد بر آنكه فاعل همراه زيد رفته پنجم آنكه ائتنى را بر محض لفظ ائت اختيار فرمود تا دلالت كند كه مطلوب آن جناب اتيان احبّ الخلق نزد آن حضرتست نه مطلق اتيان احبّ الخلق ششم آنكه لفظ احبّ را اختيار فرمود بر ديگر الفاظ دالّه بر تفضيل و ترجيح زيرا كه كثرت محبّت حق تعالى با كسى دلالت بر جمع جميع صفات كمال و مجد و احتواى تمام نعوت فضل و حمد دارد كه مقام محبّت اعلاى مقامات و اسناى درجاتست هفتم آنكه چون لفظ احبّ بمعنى محبوب‌ترست آن دلالت واضحه دارد كه جناب امير المؤمنين عليه السّلام نهايت محبّت حق تعالى داشته زيرا كه محبوبيّت فرع محبّيتست قال اللَّه تعالى إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ هشتم آنكه لفظ احبّ را مضاف فرموده بسوى خلق تا دلالت صريحه كند بر آنكه آن حضرت احبّ خلق خدا بود اگر چه لفظ الاحبّ معرّف باللّام هم دلالت بر تفضيل آن حضرت مىكرد مگر پر ظاهرست كه ذكر مضاف إليه عام ابلغ و اصرحست در دلالت بر افضليّت از جميع خلق نهم آنكه خلق را مضاف فرموده بضمير خطاب تا واضح شود كه آن حضرت احبّ جميع آن خلقست كه قابليّت اضافت به حق تعالى داشته باشد و مراد از ان خلق مخلصين خواهد بود پس احبيّت از غير مخلصين باولويّت ظاهر خواهد شد قطعا دهم آنكه خلق اسم جنسست و اسم جنس مضاف مفيد عمومست حسب تصريحات اكابر علما پس مراد جميع خلق مخلصين باشند يازدهم آنكه لفظ إليك فرموده تا صراحة دلالت كند بر آنكه احبيّت آن حضرت بسوى حق تعاليست و اگر لفظ إليك نمىفرمود احبيّت جناب