و نظام امور انام و حفظ حوزهء اسلام و اجراى احكام شريعت محمدى عليه السلام بدان منوط و مربوط است مثل آن نصوص مىبودند هر آيينه بسبب كثرت دواعى ميان اصحاب و تابعين رضى اللَّه عنهم شهرت مىداشتند و صحابه كبار كه در اطاعت جناب نبوت و امتثال فرمودهء آن حضرت عليه الصلاة و التحية بجان مىكوشيدند و مراتب متابعت و فرمانبردارى را باقصى غايت مىرسانيدند هرگز از عمل بمقتضاى آن اخبار تخلف نمىفرمودند و بر خلاف فرمودهء آن جناب اتفاق نمىنمودند و چون در سقيفه بنى ساعده براى تعيين و تشخيص خليفه جمع شدند اختلاف در تعيين آن نمىكردند و انصار نمىگفتند منّا امير و منكم امير و طائفه بخلافت أبى بكر و جمعى بامامت على و گروهى برياست عباس و چندى بامامت سعد بن عباده راضى و راغب و مائل نه مىشدند و در دفع خلافت انصار و رفع رياست فدويان سيد الابرار صلّى اللَّه عليه و آله الاطهار استدلال بان نصوص متواتره كه هر يك از ان فائده قطع و يقين مىداد و بر انصار مجال گفتگو تنگ مىكرد ترك نمىدادند و تمسّك بخبر واحد الأئمّة من قريش با آنكه مفيد الظن است و مجال گفتگو در آن تنگ نه نمىگرفتند انتهى ازين عبارت ظاهرست كه اصحاب بحديث الأئمّة من قريش كه خبر واحدست و افادهء قطع و يقين نمىكند و مجال گفتگو در آن تنگ نيست تمسّك كردند و خبرى مفيد يقين و مضيّق مجال مخالفين نيافتند و هر گاه غايت سعى در اثبات خلافت بكريه تمسّك باشد بخبر واحد كه از افاده قطع و يقين بمراحل دورست و مجال قيل و قال در آن فسيح و ردّ ان غير محظور پس تمسك اهل حقّ بحديث منزلت كه در صورت عدم تواتر هم بسبب استفاضه و شهرت و قرائن عديده و شواهد سديده و اتفاق طرفين مورث قطع و يقين است