مناظره و مقابله بروايت موضوعه بر حسن مثنى دست اندازند . و نيز حضرات اهل سنت در كتب كلاميه و فقهيه خطايا را بجناب أمير المؤمنين عليه السّلام نسبت كرده‌اند ، و جاها تخطيهء آن جناب نموده ، خود را در جهلاء و سفهاء و حمقاء بقول شاهصاحب و والد ماجدشان داخل ساخته‌اند ، بلكه خود شاهصاحب در باب مطاعن ، بلكه در همين باب امامت ، و والد ماجدشان در « قرة العينين » نسبت خطا بجناب أمير المؤمنين عليه السّلام كرده‌اند ، و قلوب اهل ايمان به اين جسارت خسته . پس مزيد تحير است كه بجناب أمير المؤمنين عليه السّلام با آنكه سيد و سردار اهلبيت طاهرين و امام ائمه معصومين صلوات اللَّه عليه و عليهم اجمعين است ، ( عياذا باللّه ) نسبت خطا كنند ، و اغلاط را بر آن جناب بربندند ، و اقوال و اعمال آن جناب را واجب الاتباع ، چه جائز الاتباع هم ندانند ، و باز بمزيد بىباكى روايتى كه بعض روات مفترينشان بر حسن مثنى بر بافته‌اند ، و مثل آن از مزابل مندرسه برآرند و در قلوب عوام اتباع خود اهلبيت عليهم السّلام را باعتماد و اعتبار بر امثال اين مفتريات ثابت سازند . اين بدان مىماند كه اهل كتاب با وصف آن همه عناد و تعصب با جناب سرور كائنات عليه آلاف التحيات و آن همه شورش و جفا بر آن سيد انبيا ، و آن همه اهتمام تمام در نسبت نقائص و مطاعن به آن خير الانام و عدم اعتماد و اعتبار بر احكام و ارشادات آن سرور كرام . هر گاه بعضى از كذابين ايشان افتراى موافق مطلوب ايشان بر آن حضرت بندند ، مثلا گويند كه ( عياذا باللّه ) آن جناب بالوهيت عيسى قائل شده ، و نبوت خود را باطل كرده ، و اعتراف بعدم آن نموده ، در