نبود ، بلكه مىبايست كه حضرت أمير عليه السّلام را وصيت كند كه يارى كن هر كه من او را يارى كرده‌ام ، و دوست بدار هر كه من او را دوست مىداشتم ، و در خبر دادن به اين أمر فائده معتد بها نبود ، مگر آنكه مراد به آن نوعى از محبت و نصرت باشد كه امرا را نسبت رعايا باشد ، يا مراد جلب محبت ايشان باشد نسبت به آن حضرت عليه السّلام ، و واجب بودن متابعت ايشان او را ، چون يارى مىكنند ايشان را در جميع مواطن ، و دوست مىدارد ايشان را به جهت ايمان ، پس باز مدعاى ما ثابت است ] - انتهى . و بعض اين حضرات بر بعد اين تأويل متفطن شده مىفرمايند كه مراد از اين حديث ايجاب دوستى جناب أمير المؤمنين عليه السّلام بود ، و ظاهر است كه از گفتن اين معنى كه علي محب و ناصر كسى است كه من محب و ناصر او بودم ، ايجاب محبت آن جناب ثابت نمىشود ، بلكه ايجاب محبت ديگران البته بر آن جناب ظاهر است ، و بعض اساطين اهل سنت خود بر فساد اين تأويل متنبه شده ، رد آن نموده‌اند . محب الدين طبرى در « رياض النضرة » فرموده : [ قد حكى الهروي ، عن أبي العباس ان معنى الحديث « من أحبني و يتولاني فليحب عليا و ليتوله » و فيه عندي بعد ، إذ كان قياسه على هذا التقدير أن يقول : من كان مولاي فهو مولى علي ، و يكون المولى ضد العدو ، فلما كان الاسناد في اللفظ على العكس بعد هذا المعنى [ 1 ] ] - انتهى . و آنچه محب طبرى بعد اين عبارت گفته : [ نعم يتجه ما ذكره من وجه آخر بتقدير حذف في الكلام على وجه الاختصار

--> [ 1 ] الرياض النضرة ج 1 / 205 .