متعدده و اسانيد متكثره مروى گرديده ، پس چنين امر ثابت و مشهور : بلكه متواتر را بمحض وهم باطل و خيال لا حاصل تكذيب نمودن ، خبر از غايت ذكاء و فضل ، و نهايت بعد از كذب و هزل دادن است . و ثانيا : با وصف اعتراف به اين معنى كه سامعين حديث غدير كثير بودند ، و بتصريحات مورخين ثقات عددشان بر صد هزار هم زائد بود باز آن را مثل مستفيض پنداشتن ، بحقيقت در استفاضهء آن شك كردن ، و كمال حذق و مهارت خود در علم حديث ثابت ساختن است ، كه مرتبهء اين حديث شريف از تواتر هم بمراتب بالاتر رفته است ، استفاضه از ادنى مدارج آن است ، و ابن روزبهان بسبب كمال انصاف و امعان هنوز در آن شك و ارتياب دارد و لا غرو فللجنون فنون . و ثالثا : دعاى جناب امير المؤمنين عليه السّلام را بر انس ، با وصف اخفاى او شهادت مطلوبه آن حضرت را بعيد از اخلاق آن حضرت دانستن ، در حقيقت همت را بر اعتراض و ايراد بر انبيا و أوصيا و صلحا و اولياء گماشتن است ، چه از سنن سنيه اين حضرات است كه در بعض اوقات بر مخالفين و معاندين خود دعاى بد كرده‌اند ، و اين دعاهاى ايشان مقبول شده ، و اين معنى را علماء از مناقب و فضائل اين حضرات شمرده‌اند . اين ماجراى شگرف است ، كه ابن روزبهان اين دعا را موجب طعن و تشنيع مىگرداند ، كه آن را منافى حسن اخلاق مىپندارد ! جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و سلم بر منافقانى كه در شب عقبه ارادهء فاسد كرده بودند ، بد دعا فرموده . نور الدين على بن ابراهيم الحلبى در « انسان العيون » گفته :