اتيان بلفظ « از » مقام « من » در قول قائل : « خرجت من الدار » بمثابه ضم مهمل بسوى مستعمل باشد ، محتمل است كه همين حال در لغت واحده هم باشد ، يعنى جائز است كه در لغت واحده هم اتيان مراد فى مقام آخر در تركيب مثل ضم مهمل با مستعمل ، و موجب خطا و زلل ، و عين و صمت و خطل باشد ، و همين مذهب حق است ، گو جواز اظهر در أول نظر باشد . و اعجباه كه رازى در مقام تحقيق بأمر حق معترف مىشود ، و مخالفت نظر ظاهربينان بتأمل و امعان مىنمايد ، و بمقابلهء اهل حق ، تدبر و تأمل و انصاف را پس پشت گذاشته ، مخالفت حق و تشييد باطل باهتمام تمام اختيار مىنمايد ، و أمرى را كه خود تضعيف و توهين و رد آن نموده ، ايثار مىفرمايد ، هل هذا الا تحكم صريح و تهافت قبيح لم يعتضد بشيء من اسباب الترجيح ؟ ! و از افادهء ملا محب اللَّه بهارى در حاشيهء « سلم العلوم » و افادات مولوى محمد اشرف ، و ملا حسن ، و مولوى مبين در شروح « سلم » هم واضحست كه مذهب فخر رازى ، عدم لزوم قيام احد المترادفين مقام آخر است . ششم : آنكه از غرائب امور اين است كه رازى بعد اين تطويل لا طائل و اسهاب لا حاصل ، در آخر همين عبارت « نهاية العقول » بر رو افتاده ، و دست از اين تلفيق و تزويق و تخديع و تلميع برداشته ، عدم تماميت اين شبهات ، بلكه بطلان اين هفوات خود ظاهر كرده ، يعنى افاده كرده كه در اين وجه نظرى هست كه مذكور است در اصول ، و مرادش از اين نظر ، همان نظر است كه در رد لزوم وقوع احد المترادفين مقام الآخر در « محصول » وارد فرموده .