به آنكه اين آيه در روز غدير در فضل جناب أمير المؤمنين عليه السّلام نازل شده ، كافى و بسند است ، و حضرات اهل سنت مجال انكار و طاقت تكذيب آن ندارند ، مگر آنكه تقليد أسلاف متعصبين خويش گزينند ، و دامن از دين و ايمان صراحة برچينند ، و از مخالفت و رد قول اهل بيت حسابى بر ندارند ، بلكه از غايت جسارت و خسارت مثل ابن الجوزى [ 1 ] در كتاب « موضوعات » ، و سيوطى در « لآلى مصنوعه » ، و شيخ على بن محمد بن العراق [ 2 ] در « تنزيه الشريعة » و شيخ رحمة اللَّه در « مختصر » آن ، عياذا باللّه در صدد قدح و جرح حضرات اهلبيت برآيند ، و قصب مسابقت در مضمار عداوت و ناصبيت ربايند ، ليكن اين را چه توانند كرد كه صحابهء عدول مثل ابن عباس ، و براء بن عازب قائل بنزول اين آيه در واقعهء غدير خم‌اند ، و ابو سعيد خدرى مىفرمايد كه اين آيه در حق جناب أمير المؤمنين عليه السّلام نازل شده ، كما ذكره النيسابوريّ [ 3 ] في تفسيره على ما سيجيء و ابن مسعود كما ستعلم فيما بعد ، پرده از روى كار بر مىاندازد ، و قيل و قال را گنجايشى نمىگذارد ، باجهار و اعلان افاده مىفرمايد كه در متن آيه ذكر مولائيت جناب أمير المؤمنين عليه السّلام بود كه در عهد جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله اين آيه را به اين نحو مىخواندند :

--> [ 1 ] هو عبد الرحمن بن علي البغدادي المتوفى سنة ( 597 ) ه . [ 2 ] هو أبو الحسن على بن محمد بن عراق الكناني المتوفى سنة ( 963 ) ه . و كتابه « تنزيه الشريعة » جمع فيه بين موضوعات ابن الجوزى و السيوطى و اهداه الى السلطان سليمان خان . [ 3 ] النيسابوريّ : نظام الدين حسن بن محمد بن حسين القمى المعروف بالنظام الاعرج كان حيا في سنة ( 828 ) ه .