و حتما ثابت است ، و تصنيف جاحظ كتابى را در ايراد مطاعن بر جناب امير المؤمنين عليه السلام هم نزدشان متحقق . پس لابد است كه جناب شاهصاحب هم اين رساله جاحظ را بر همين محمل محمول خواهند كرد ، كه چاره از آن نيست ، پس لازم خواهد آمد كه مخاطب وحيد نزد فاضل رشيد خارج از جمله اذكيا ، بلكه داخل اغبيا ، بلكه بدتر از اغبيا باشد . جاحظ خلافت را بر مبناى ميراث قرار داده از اطراف طرائف اين است كه فاضل رشيد استدلال صاحب « احقاق الحق » را بر عداوت جاحظ با امير المؤمنين عليه السلام ، و مخالفت اجماع اهل اسلام باظهار او قول را به اينكه امامت بميراث است و وارث جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله و سلم عباس است نه جناب امير المؤمنين عليه السلام ، عجب‌تر از ادعاى علّامه حلى وانموده است ، حال آنكه پر ظاهر است كه از نتائج اين مذهب فاسد كه خلاف اجماع اهل اسلام است ، و شيعه و سني هر دو منكر آنند ، و آن را ضلال صريح و عناد قبيح ، و مخالف ارشادات نبويه ، و دلالت آيات الهيه مىدانند ، آنست كه معاذ اللَّه جناب امير المؤمنين عليه السلام در مرتبهء رابعه هم خليفه و امام نبوده ، و پناه به خدا تسلط آن حضرت در مرتبهء رابعه هم ناحق و خلاف صواب بود ، و جميع تصرّفات آن حضرت در اموال و دماء مسلمين بروجه ناجائز بوده ، و اگر اين معنى هم نزد فاضل رشيد عداوت و ناصبيت نيست . پس بيان بفرمايند كه نزدشان مصداق عداوت و ناصبيّت چيست ؟ و مستحق اطلاق آن كيست ؟ و تشكيك فاضل رشيد در صدور اين قول از جاحظ بقول خود : بر تقدير تسليم وجود اين زعم از آن معتزلي ، دليل