حسين كرابيسى ذو احتمالين است ، و بر يك تقدير باطل و بر يك تقدير حق ، پس حتما آن را حق و صواب وانمودن عين تلبيس و تدليس خواهد بود ، و اگر محض حق و صواب است اين تشقيق و ترديد باطل خواهد بود . و نيز اگر كلام حسين كرابيسى ذو احتمالين باشد ، تكفير امام احمد ابن حنبل ، و آن همه تشنيع و تغليظ آن امام عالى مقام بر كرابيسى ، خلاف حق و صواب ، و عين جسارت و تهوّر و خسران است ، كه كلام محتمل الصحة چنين امام جليل الشأن را بر محمل باطل حمل كرده ، جسارت بر تكفير او نموده ، و اتباع و اشياع خود را كه بسبّ و شتم او پرداختند و معركه‌ها آراستند در ضلالت انداخته . و از نقل مروزى در كتاب ( القصص ) كه آنفا گذشته ظاهر است كه كرابيسى بعد از بيان اين معنى كه لفظ من به قرآن مخلوق است بصراحت گفته است : كه قرآن كلام خدا است ، و غير مخلوق است از جميع جهات ، مگر اينكه لفظ من به قرآن مخلوق است ، و كسى كه نگويد : لفظ من به قرآن مخلوق است پس او كافر است ، و امام احمد بسماع اين كلام ارشاد كرده : بلكه او يعنى كرابيسى كافر است ، خدا او را لعنت كند ، و چه چيز گفته‌اند يعنى نگفته‌اند جهميه مكر اين را ، و چه چيز نفع مىكند كرابيسى را ، بدرستى كه نقض كرده است كلام اخير او كلام اولش را . از اين عبارت بصراحت تمام ظاهر است كه حسين كرابيسى خود توضيح مراد خود كرده ، و همين تأويل كه ذهبى كلام او را به آن مأوّل ساخته بيان نموده ، لكن امام احمد بن حنبل بعد از سماع اين توضيح