معناى واقعى حمل كرده ، كلام امام احمد بن حنبل را مأول كردن مىخواهد ، و از مخالفت صراحت و معاندت بداهت باكى برنمىدارد ] ذهبى در ( سير النبلاء ) كلام ابن حنبل را در قدح كرابيسى تاويل كرده [ در ( سير النبلاء ) در ترجمهء حسين كرابيسى بعد از عبارتى كه گذشته گفته : ] و لا ريب ان ما ابتدعه الكرابيسى و حرره في مسئلة التلفظ و انه مخلوق هو حق ، لكن اباه الامام احمد لئلا يتذرع به الى القول بخلق القرآن فسد الباب ، لانك لا تقدر ان تفرز التلفظ من الملفوظ الذي هو كلام اللَّه تعالى الا في ذهنك [ 1 ] . [ از اين عبارت ظاهر است كه ذهبى مذهب حسين كرابيسى را با وصف اطلاق ابتداع بر آن عين حق و صواب مىداند ، و چون بنا بر اين لازم مىآمد كه امام احمد در طعن و تشنيع بر كرابيسى مبطل و مخالف حق باشد ، دفع آن به اين تسويل خواسته ، كه اباى امام احمد را از اين ابتداع معلل ساخته به خيال سد باب ، و اين محض و هم و سراب و نقش بر آب است ، زيرا اگر غرض امام احمد بن حنبل محض سد باب ، و باز داشتن مردم از جسارت بر قول بخلق قرآن بود ، نه تخطئه اعتقاد مخلوق بودن الفاظ مردم به قرآن ، تسفيه ، و تجهيل ، و تحميق ، و تضليل خود امام احمد بن حنبل لازم مىآيد ، زيرا كه جناب او قائلين اين قول و معتقدين اين اعتقاد را بصراحت تمام بدتر از جهميه گفته ، و از اقتداء به صاحب اين مذهب منع كرده ، پس اگر اين مذهب نزد امام احمد حق بود ، اين مبالغه و اغراق محض تهور و جسارت و تحرض خواهد بود ، و عجب‌تر آنست كه امام احمد بصراحت تمام بسبب همين مذهب تكفير

--> [ 1 ] سير النبلاء ج 7 ص 303 .