و نيز از اين عبارت ظاهر است كه حسب افاده عبد اللَّه ، امام احمد بن حنبل اولا از على بن المدينى تحديث كرد ، بعد از آن از ذكر اسم او استحياء مىكرد ، و او را بلفظ رجل تعبير مىكرد ، تا بر مردم روايت كردن احمد از او ثابت نشود . و علّامه نحرير ، و محقق معدوم النظير ، عقيلى هم تصريح بميل على بن المدينى بسوى ابن أبى داود و جهميه كرده ، و به همين سبب او را در ضعفاء و مقدوحين داخل ساخته . پس هر گاه قدح و جرح ابو زرعه در مسلم ، و قدح ابو زرعه و ابو حاتم در بخارى ، و قدح استاد بخارى ثابت شد ، تشبث باعراض بخارى و مسلم از ذكر حديث غدير خيلى بى ربط است ، چه اگر اين قدح و جرح را مقبول دارند ، پس ظاهر است كه اعراض مقدوح و تلميذ مقدوح اصلا لائق اعتناء نيست ، و اگر اين قدح و جرح را بر خلاف صواب دانند ، پس باز هم اين اعراض قابل اعتناء نيست ، چه هر گاه ترك كردن اكابر ائمه سنيه روايات بخارى را ، و قدح و جرح او ، و قدح و جرح استاد و تلميذ او ، قابل اعتماد نباشد اعراض بخارى و مسلم يا ديگرى از ذكر حديث غدير چگونه قابل التفات خواهد بود ، و عجب كه خود مسلم هم امتناع از روايت از على بن المدينى استاد استاد خود كرده است ، و باز آن را نافى و منافى جلالت و عظمت او ندانند ، و اعراض مسلم را از ذكر حديث غدير مطمح نظر گردانند . ابو زرعه رازى و ابو حاتم رازى بخارى را ترك نموده‌اند قدح ابو زرعه و ابو حاتم در بخارى را حافظ ذهبى در ( مغنى ) آورده و نيز ذهبى در ( مغنى ) گفته : محمد بن اسماعيل ابو عبد اللَّه البخارى قدم بغداد طالب حديث على رأس