در قراآت حاصل كرده ، و يزيد بن عثمان پادشاه روم او را اكرام كرده ، و اهل روم از او منتفع شدند ، و باز نزد تيمور رفت ، و والى قضاء شيراز گرديد ، و اهل شيراز به او منتفع شدند در قرائت و حديث ، و او امام بود در قرائت و نظيرى براى او در دنيا در عصر او نبود ، و حافظ حديث بود ، و مثل كتاب نشر تصنيف نشده ، و تخاريج در حديث و عمل در آن هم داشته ، و علّامه ابن حجر او را در مواضع عديده از درر كامنه بحفظ موصوف نموده . و سابقا دانستى كه حسب تصريح ابن حجر عسقلانى شرط حافظ آن است كه مشهور باشد بطلب ، و اخذ از افواه رجال ، و معرفت بجرح و تعديل طبقات روات و مرتبشان ، و تمييز صحيح از سقيم ، و مستحضرات او در اين باب زياده از غير مستحضرات باشد . پس ابن الجزرى هم حائز اين اوصاف جميله ، و جامع اين شروط فخيمه باشد ، و از افادات ديگر اكابر ائمّة و مشايخ سنيّه نيز مزيد جلالت و عظمت ابن الجزرى واضح است : « ترجمهء ابن الجزرى از كفاية المتطلع ابن دهان » تاج الدين بن احمد دهّان مكّى كه رضى الدين بن محمد بن على بن حيدر الشافعى در ( تنضيد العقود السنيّه بتمهيد الدولة الحسينيّة ) او را بشيخ اجل و معتمد مؤتمن وصف كرده ، و در ( حاشيهء اتحاف ذوى الالباب ) تصريح كرده به آنكه او صاحب علم و صلاح بود ، و بيت او بيت علم و فضل و نجابت است ، در كتاب ( كفاية المتطلع ) گفته :