و تدبّر نيافته ، بىباكانه روايت حسكانى را كه موافق روايات ديگر اكابر و ائمّه قوم كالثعلبى فى التفسير و ابن حجر فى الصواعق است سراسر تحريف قرآن ، و محض كذب و بهتان پنداشته ، در تفضيح اسلاف خود كما ينبغي حسب دأب خود مشغول شده ، چنان كه در حاشيهء هفوهء هفتم از فصل سوّم از باب يازدهم اين كتاب خود اعنى ( تحفه ) گفته : و حسكانى باسناد خود از اصبغ بن نباته آورده كه امير المؤمنين را از اين آيه پرسيدند : ( وَ عَلَى الْأَعْرافِ رِجالٌ يَعْرِفُونَ كُلًّا بِسِيماهُمْ ) ؟ گفت : ويحك يا اصبغ مائيم كه مىايستيم در ميان جنّت و نار پس هر كه يارى ما كرده مىشناسيم او را بسيما پس در بهشت در مىآريم ، و هر كه ما را دشمن داشت مىشناسيم او را نيز بسيما پس در آتش در مىآريم . و در اين تفسير سراسر تحريف است ، زيرا كه در حقّ اصحاب اعراف صريح طمع دخول جنّت ، و خوف از دخول نار مذكور است ، و آن مناسب شأن ائمّه مهديّين نيست انتهى [ 1 ] . و من أراد الاطلاع على تفصيل وجوه قلع هذه الشبهة الركيكة فعليه ( بمصارع الافهام ) للوالد الماجد العلام أحله اللَّه دار السلام . « ابو سعيد سجستانى نيز كتابى در حديث غدير دارد » و ابو سعيد مسعود بن ناصر السجزى السجستانى نيز كتابى مستقلّ كه

--> [ 1 ] تحفه اثنى عشريه ص 720 ط دهلى 1266 .