از اين عبارت ظاهر است كه اتّهام ابن الجوزى ابن عقده را به وضع حديث ردّ شمس از باب ظنّ و شك است . يعنى رجما بالغيب بظنّ سوء كه مصداق ( إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ ) مىباشد جسارت بر اين اتّهام كرده ، و ابن عقده مشهور است به عدالت و روايت مىكرد فضائل اهل بيت عليهم السّلام را ، و اقتصار بر آن مىكرد ، و متعرض نمىشد براى صحابه بمدح و ذمّ ، پس نسبت كردند او را بسوى رفض ، يعنى متعصّبين و معاندين كه از ذكر فضائل اهل بيت عليهم السّلام مثل مار بر خود مىپيچند او را منسوب برفض ساختند . « ابو المؤيد خوارزمى نيز در جمع المسانيد ابن عقده را تعظيم كرده » و اگر اين همه تصريحات و توثيقات براى اعتماد و اعتبار ابن عقده كفايت نكند ، و نشتر خونين بدل شاهصاحب و اتباعشان نزند ، مىبايد كه ( جامع المسانيد ) تأليف محمد بن محمود بن الحسن أبو المؤيد خوارزمى كه در آن پانزده مسند ابو حنيفه را جمع كرده ، و فضيلت و مهارت ابو حنيفه را در حديث ثابت كرده ، عرق ريزى بسيار در حمايت جنابش ، و اثبات روايت نمودن ملازمانش احاديث را به كار برده ، و الحق بر حنفيين منتى عظيم گذاشته و بزعم خود امام اعظم ايشان را از عار و شنار عدم مناسبت بحديث بدر ساخته ، و علماى حنفيّه مفاخرت و مباهات بر آن دارند ، و در مقام دفع طعن و ملام از جنابش رجوع به آن آرند . و فاضل رشيد و ديگران هم آن را ملاذ و ملجأ خود پندارند رو آرند و در يابند كه در آن چه قسم توثيق و اطراء ابن عقده مرقوم گشته ، و چه نگار مدح و ثنايش در آن بسته .