چنين فرموده است : اگر تو را مركب‌هاى سواري طمع به سرعت ببرند ، وارد منزلگاههاى هلاكت خواهند كرد ، كبراى آن نيز چنين است : وهر مركب سواري كه چنان باشد ، سوار شدن بر آن روا نيست . ( 62127 - 62092 ) هفتم : أو را منع كرده است از اين كه - در صورت امكان - بين خود وخدا ، در مورد رسيدن نعمت خدا چيزى را واسطه قرار دهد ، وآن منع از درخواست از ديگران واظهار ميل به الطاف اوست ، بلكه وى بدون درخواست از مالدارى كه نتيجه‌اش - در صورت بخشش ودادن مال - ريختن آبرو وپذيرش خوارى ومنّت است ، ودر صورت محروم داشتن ، نااميدى وذلّت ، منتظر نصيب خود از روزيى باشد كه خداوند براي أو مقرر داشته است . وامام ( ع ) أو را به وسيلهء دو عبارت مقدّر تشويق به اين مطلب فرموده است : اوّل در جملهء ، زيرا تو نصيب خود را مىبرى وبه سهم خود مىرسى ، يعنى از روزى خدا . وكبراى مقدّر چنين است : وهر كس اين چنين باشد ، سزاوار نيست كه بين خود وخدا واسطه‌اى قرار دهد تا از أو روزى خود را بطلبد . دوم : گفتهء امام ( ع ) : براستى كه اندك . . . تا كلمهء : خلق أو ، يعنى هر نعمتي كه از جانبي برسد كه مورد ستايش وپسنديده است ، همان جهتي كه خداوند متعال طلب روزى را از آن جهت مقرّر داشته است ، اگر چه اندك باشد ، نزد خدا ارزشمندتر ووالاتر از نعمت زيادى است كه از راه ديگر - نظير درخواست از غير خدا وتمايل به أو - مىطلبد . وكبرا در حقيقت چنين است : وهر چه مهمتر باشد ، شايسته است كه انسان آن را بطلبد . وگفتهء امام ( ع ) : هر چند كه همهء نعمتها از آن اوست ، يعنى ، اگر روزى از جانب مردم هم باشد ، باز از طرف خداست ، جز اين كه شايستهء آن است كه ابتدأ به خدا توجّه قلبي پيدا شود نه غير خدا ، زيرا أو مبدأ همه چيز وعنايتش به همه يكسان است .