( 61539 - 61531 ) چهارم : خداى متعال بين خود وبندهء علاقه‌مند به خود نگهبان ودربانى قرار نداده است ، چه أو پاك ومنزّه وبالاتر از جسم بودن ، جهت داشتن وصفات حادث مىباشد ، بلكه أو در همه چيز وبراي هر كس كه چشم دل را باز دارد وبه مطالعهء كبريايى وعظمت أو بپردازد متجلّى وهويداست وكبراى مقدّر چنين است : هر كس كه چنان باشد ، به درخواست وطلب بخشش ، سزاوارتر است . ( 61547 - 61540 ) پنجم : أو را مجبور به آوردن واسطه وشفيع نكرده است ، زيرا نياز به واسطه موقعى ضرورت دارد كه دسترسى به خواسته ، به جهت بخل كسى كه كار در دست اوست ويا به خاطر جهل وى نسبت به استحقاق درخواست كننده ، غير ممكن باشد . در صورتي كه خداى متعال نه بخيل است ونه از طرف أو منعى وجود دارد . وتنها بخشش أو در گرو آمادگى درخواست كننده است ، خداى منزّه وپاك ، مشتاقان را نيازمند به واسطه‌ها قرار نداده است ، زيرا به آنها توان آمادگى براي رسيدن به خواسته‌هاى خود را داده ووسايل را براي ايشان آماده ساخته ودرهاى رحمتش را به روى آنها باز گذاشته است . پس اگر آنان نياز به واسطه وشفيع پيدا كنند از باب اين نيست كه خداوند آنان را براي داشتن شفيع مجبور وملزم كرده است . ( 61554 - 61548 ) ششم : اگر مرتكب گناه شود مانع از توبه وبازگشت أو نشده است بلكه أو خود امر به توبه فرموده ووعدهء پذيرش داده وگفته است : يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً عَسى رَبُّكُمْ أَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ وَيُدْخِلَكُمْ جَنَّاتٍ « 16 » وپس از اين كه گناهان كبيره را برشمرده است وتهديد به مجازات كرده فرموده است : إِلَّا مَنْ تابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صالِحاً فَأُوْلئِكَ

--> ( 16 ) سوره تحريم ( 66 ) آية ( 8 ) يعنى : اى مؤمنان به درگاه خدا توبه نصوح كنيد ، باشد كه خداوند گناهانتان را محو گرداند وشما را به باغهاى بهشتى داخل گرداند .