ابن ميثم البحراني ( مترجم : محمدى مقدم / نوايي )
42
شرح نهج البلاغة ( فارسي )
( 61341 - 61333 ) هفتم : آنچه در بارهء خود نمىپسندد ، در بارهء ديگرى نگويد ، مانند عيبجوئيها وگفتن ألقاب زشت وهر سخن كه باعث رنجش شود . ( 61350 - 61342 ) هشتم : به أو هشدار داده است تا خودخواهى را رها كند ، به اين دليل كه آن خلاف حقّ است . چون حق عبارت است از حركت در راه خدا با داشتن مكارم اخلاق ، وخودخواهى از جملهء اخلاق پست ونارواست ، خودخواهى نقطهء مقابل حق است مانند هر پستى كه ضدّ فضيلت است وهم به دليل اين كه خودخواهى آفت انديشه وعقول است ، زيرا آن از بزرگترين بيماريهاى خرد وآفتهاى نابود كنندهء عقل است ، همان طورى كه پيامبر ( ص ) اشاره فرموده است : « سه چيز باعث هلاكت است تا اين كه فرمود : خودبينى انسان » . ( 61358 - 61351 ) نهم : در كسب خود تلاش وكوشش كند . يعنى سزاوار است در كسب طاعت بكوشد وبعضي گفتهاند . مقصود از كدح به دست آوردن مال است واين كه شايسته است آن را در راه خدا انفاق كند . ( 61368 - 61359 ) دهم : هنگامى كه پروردگار أو را به سوى كمال ورشد هدايت مىفرمايد خاشعترين فرد نسبت به پروردگار خود باشد ، توضيح آن كه هدايت به رشد وكمال ، همان آگاهى از مسير حق تعالى است در تمام آنچه كه أو از مكارم اخلاق مهيا ساخته است وآگاهى از راهى كه رفتن از آن راه انسان را به خدا مىرساند مستلزم توجه به جلال وبزرگى اوست وآن جاست كه تواضع وخشوع واقعي وخشيت كامل حاصل مىشود به دليل آية مباركهء وَمِنَ النَّاسِ وَالدَّوَابِّ وَ « 12 » .
--> ( 12 ) سوره فاطر ( 35 ) آية ( 28 ) يعنى : از بندگان خدا تنها دانشمندان از أو ترس وخشيت دارند .