ابن ميثم البحراني ( مترجم : محمدى مقدم / نوايي )

58

شرح نهج البلاغة ( فارسي )

مضمار وحلبه وسبقه ، واين كه مرگ را نهايت يا مقصد بيان كرده والموت غايته فرموده است براي اين كه مرگ نزديكترين مقصدى است كه انسان را در آستانه لقاى پروردگار متعال قرار مىدهد ، وشايد هم مراد از موت ، مرگ شهوات وهواهاى نفساني باشد ، زيرا اين نيز از أهداف ومقاصد اوليّه اسلام است ، همچنين سبقه را براي بهشت استعاره فرموده است ، براي اين كه بهشت ثمره دين وغايت مطلوب آن است همچنان كه سبقه يا جايزه حاصل كوشش دو طرف مسابقه مىباشد . بخشي از اين خطبه است كه در باره پيامبر أكرم ( ص ) فرموده است : حَتَّى أَوْرَى قَبَساً لِقَابِسٍ - وَأَنَارَ عَلَماً لِحَابِسٍ - فَهُوَ أَمِينُكَ الْمَأْمُونُ - وَشَهِيدُكَ يَوْمَ الدِّينِ - وَبَعِيثُكَ نِعْمَةً وَرَسُولُكَ بِالْحَقِّ رَحْمَةً - اللَّهُمَّ اقْسِمْ لَهُ مَقْسَماً مِنْ عَدْلِكَ - وَاجْزِهِ مُضَعَّفَاتِ الْخَيْرِ مِنْ فَضْلِكَ - اللَّهُمَّ أَعْلِ عَلَى بِنَاءِ الْبَانِينَ بِنَاءَهُ - وَأَكْرِمْ لَدَيْكَ نُزُلَهُ - وَشَرِّفْ عِنْدَكَ مَنْزِلَهُ - وَآتِهِ الْوَسِيلَةَ وَأَعْطِهِ السَّنَاءَ وَالْفَضِيلَةَ - وَاحْشُرْنَا فِي زُمْرَتِهِ - غَيْرَ خَزَايَا وَلَا نَادِمِينَ - وَلَا نَاكِبِينَ وَلَا نَاكِثِينَ - وَلَا ضَالِّينَ وَلَا مُضِلِّينَ وَلَا مَفْتُونِينَ ( 20781 - 20702 ) [ لغات ] ( قبس ) : شعله ( حابس ) : ايستاده در جايى ( نزل ) : غذايى كه در مهمانى وأمثال آن براي حاضران آماده مىشود . ( أورى ) : افروخت ( زمرة ) : گروهى از مردم ( سناء ) : بلندى مقام ( ناكب ) : منحرف از راه [ ترجمه ] « پيامبر أكرم در تبليغ احكام الهى كوشيد تا براي كسى كه خواهان روشنى هدايت است شعله‌اى بر افروخت ، ونشانه‌اى پرفروغ فرا راه درماندگان وادى حيرت قرار داد ، پروردگارا ! أو امين مورد اعتماد تو ، وگواه تو در روز رستاخيز است ، أو برانگيخته توست كه وى را براي خلق نعمت قرار داده‌اى ، و