خطبه 112 در طلب باران است 183 خطبه 113 در أوصاف پيامبر خدا ( ص ) است 188 گفتار 114 در نكوهش بخل است 194 گفتار 115 در دلجويى آن حضرت از اصحابش مىباشد كه أو را يارى كردند 197 گفتار 116 در نكوهش اصحابش مىباشد ودر آغاز از رفتار زشت آنها مىپرسد 199 گفتار 117 در بيان أوصاف وفضايل خود آن حضرت است 203 گفتار 118 در ردّ ايرادهاى معترضان است 207 گفتار 119 را براي خوارج ايراد فرموده كه بر انكار حكميّت پا فشارى مىكردند 214 گفتار 120 را در ميدان نبرد براي ياران خود ايراد فرموده است 219 گفتار 121 در اظهار مهربانى به أصحاب وتشويق يارانش به جهاد 221 گفتار 122 در ترغيب أصحاب خود به جهاد است 223 گفتار 123 در باره حكميّت است 230 گفتار 124 را به هنگامى ايراد فرموده كه آن حضرت را به سبب رعايت تساوى در تقسيم عطايا مورد عتاب قرار دادند 238 گفتار 125 را براي خوارج ايراد فرموده است 242 گفتار 126 در باره پيشآمدهاى بزرگ بصره خبر مىدهد 249 گفتار 127 در باره أحوال تركهاى مغول است 253 گفتار 128 در باره پيمانه‌ها وترازوهاست 257 گفتار 129 را خطاب به أبى ذرّ در هنگامى كه به ربذه تبعيد شد ايراد فرموده است 264 گفتار 130 در سرزنش أصحاب به سبب اختلافى كه دارند 269 گفتار 131 در باره وجوب شكر در برابر رخدادهاست 274 خطبة 132 در يادآورى مرگ وهشدار بر اين كه بايد براي آن كار كرد ، وبيان معناى زندگى ومرگ 280 گفتار 133 موضوع مشورت عمر با آن حضرت در باره رفتن خود أو به همراه لشكريان به جنگ روميان 296