موفقيّت را در سايهء كار خدايى بدور از ريا وخودبينى امر فرموده‌اند . كار بدون ريا همان پرستش خالصانه وپاك براي خداست ، كه موجب رام ساختن نفس امّاره براي نفس مطمئنه است . در علم طريقت وسلوك ، به سوى خداوند متعال ، ثابت شده است كه ، وارستگى وپرستش ، چگونه انسان را به سعادت كامل وابدى مىرساند . ( 5390 - 5381 ) در زمينهء اين كه عمل ، بايد براي رضاى خدا باشد ونه غير ، آن حضرت مىفرمايند : فانّه من يعمل لغير اللّه يكله اللّه لمن عمل له . . . « براستى آن كه براي غير خدا عمل كند ، خداوند پاداش كأرش را به همان كسى كه به خاطر أو كار كرده است ، محوّل مىكند . » بيان علت وجوب ترك ريا وخودخواهى در عمل : پس كسى كه عملي را به منظور ديدن مردم وبلند آوازه شدن در ميان خلق انجام دهد ، تا از ناحيهء انسانها خواسته‌هاى نفساني خود مانند مال ، جاه ومقام وجز اين‌ها از أهداف باطل وپست أمور زودگذر زندگى دنيايى را ، أرضا كند ، هدف خدايى ندارد ، تا پاداش خدايى بگيرد . قبلا روشن شد كه توجّه نفس به أمور ياد شده به معناى دورى از رحمت حق وآماده نبودن براي دريافت نعمتهاى الهى بوده ، واز قبول بخشش حق در حجابى از خواسته‌هاى خود ، فرو رفتن است . با قبول اين حقيقت كه خداوند سبب‌ساز است . وتمام زنجيرهء ممكنات به وى پيوستگى دارد ، ناگزير ، همهء أمور از ناحيهء خداوند متعال ، جارى وسارى مىگردد واگر كارى براي غير خداوند صورت گيرد ، واگذارى پاداش از ناحيهء حق تعالى به آن كه كار به نيّت أو انجام شده است ، خواهد بود ، واين موجب محروميت وزيان انجام دهندگان عمل مىشود . بنا بر اين هركه جز براي خداوند كارى انجام دهد زيان كرده ، وهر كس جز بر خداوند توكل كند خسران برده است .