ابن ميثم البحراني ( مترجم : محمدى مقدم / نوايي )

480

شرح نهج البلاغة ( فارسي )

تبليغ كنندهء رسالت وروشن كنندهء راه اخلاص ، بعد از كلمهء اخلاص برترين كلمه است زيرا شهادت بر رسالت پيامبر به منزلهء بابى است براي ورود به توحيد ، وبه همين دليل مقرون به كلمهء توحيد شده است . ( 2318 - 2301 ) فرموده است : ارسله بالدّين المشهور ، إلى قوله . . . والامر الصّادع تمام اين فراز به بزرگداشت رسول گرامى در ارتباط با آنچه از ديانت آورده است اشاره دارد . وعبارت دين مشهور ، به دين پيامبر اشاره دارد كه چگونگى پيمودن راه راست را مىشناساند ، وعبارت ، علم مأثور بيان كنندهء اين حقيقت است كه دين پيامبر اسلام هدايت كننده وپيشواى خلق است كه آنها را به محضر خداوند كه منظور همهء أديان آسمانى است هدايت مىكند ، همچنان كه شأن علم اين را اقتضا مىكند . كلمهء مأثورا در عبارت امام ( ع ) اشاره به يكى از دو معناى زير دارد : 1 - دين اسلام مأثور است ، يعنى بر ديگر أديان مقدّم است ، چنان كه بيرق در جلو جمعيّت برافراشته مىشود وبه وسيلهء آن جمعيت هدايت مىشوند . 2 - دين اسلام مأثور است ، يعنى از قرني به قرني براي هدايت انتقال مىيابد . منظور از كتاب مسطور قرآن است كه حقايق آن در لوح دل نوشته شده ونيز مقصود از نور ساطع وضياء لامع رمزى است كه پيامبر ( ص ) آن را آورده وروشى است كه آن را دوست مىدارد وبه اجراى آن دستور داده است . دين اسلام نوري است كه آينهء دلهايى آن را منعكس مىسازد كه از شبهه وشرك پاك باشد . توصيف دين به صادع بودن از جهت ناخشنود بودن از متخلّفان أوامر خدا وسركوب كساني است كه راه حق را نمىروند وبا ميل واختيار در جهت خلاف شريعت حركت مىكنند تا آنجا كه راه باطل آنها راه خدا را نقض مىكند