معصيته واستعينه فاقة إلى كفايته . ( 2247 - 2233 ) فرموده است : انّه لا يضلّ من هداه ولا يئل من عاداه ولا يفتقر من كفاه اين سخن امام ( ع ) علّت يارى طلبي ودليل كفايت خواهى از خداوند است ، زيرا هر گاه حصول كفايت خداوند مانع از خواسته‌هاى افراط وتفريط باشد ايجاب مىكند كه بندهء مستقيماً به راه راست حركت كند واين همان هدايتي است كه خداوند هر كس را بخواهد بدان ارشاد مىكند . گويا امام ( ع ) چنين گفته است : « از خداوند مىطلبم كه كفايتش را شامل حالم گرداند ، كفايتى كه هدايت وغناي حقيقي وملك هميشگى است زيرا آن كه خدا هدايتش كند گمراه نمىشود وآن كه با خدا دشمنى كند واز شكر واستعانت أو سرباز زند از عذابش رهايى نمىيابد . امام ( ع ) در اين خطبه لفظ دشمنى با خدا را به طور مطلق ذكر كرده است ولى در قرآن كريم اين لفظ مجازاً بر لوازم دشمنى كه اعراض از عبادت خدا وخشم نسبت به اوست به كار رفته است . ( 2255 - 2248 ) فرموده است : فانّه أرجح ما وزن وأفضل ما خزن ضمير در بالا به خداوند تعالى باز مىگردد ولى چون ذات مقدّس حق از وزن كردن وخزانه كردن كه از صفات أجسام است مبرّا است ، شايسته اين است كه مقصود برترى شناخت خداوند در ميزان عقل باشد زيرا شناخت غير خدا با شناخت خدا در نزد عقل برابرى نمىكند بلكه بر قلب هيچ عارفي به هنگام اخلاص ، غير خدا خطور نمىكند تا موازنه پيش آيد وبرترى سنجيده شود . مقصود از خزانه ، خزانهء شناخت خداوند در سرّ نفوس قدسيّه است . قول ديگر اين است كه ضمير به حمد باز مىگردد ، چنان كه در جملهء من كذب كان شرّ له ، ضمير له به شرّ باز مىگردد . ( 2266 - 2256 ) فرموده است : وَاشْهَدُ انْ لا اله الّا اللَّه .