ابن ميثم البحراني ( مترجم : محمدى مقدم / نوايي )

453

شرح نهج البلاغة ( فارسي )

تَفَثْ در لغت به معناى ژوليدگى وخاك آلودگى است وخارج شدن از ژوليدگى به وسيلهء ناخن گرفتن وسر تراشيدن است . هشتم - با چهار پاى خود مدارا كند وبيش از توانش بر أو بار نكند ، از أهل ورع وتقوا باشد ودر حالي كه سواره است نخوابد مگر اين كه أو را چرت فرا گيرد . پيامبر خدا ( ص ) فرموده است « پشت چهار پايان خود كرسي قرار ندهيد » مستحب است كه صبح وشب براي آسايش واستراحت چهارپا از آن پياده شوند وسرّ اين كار ، مراعاة رقّت ورحمت ودورى از قساوت وظلم است زيرا با ستم بر حيوان از قانون عدل خارج شده وعنايت خدا وشمول آن را رعايت نكرده است ، چون حيوان نيز مانند انسان خسته مىشود . نهم - هنگام قرباني سعيش اين باشد كه قرباني چاق وگران قيمت باشد . روايت شده كه عمر قرباني همراه داشت كه سيصد دينار مىخريدند از پيامبر سؤال كرد كه اين قرباني را بفروشد وبا پول آن قرباني پست بخرد . پيغمبر أو را از اين كار نهى فرمود ودستور داد كه همان اوّلى را قرباني كند ، زيرا مقصود از قرباني فراوانى گوشت نيست بلكه منظور تزكيهء نفس وپاكيزگى آن از پستى بخل وآراستن آن با تعظيم براي خداست . خداوند مىفرمايد : لَنْ يَنالَ اللَّهَ لُحُومُها وَلا دِماؤُها وَلكِنْ يَنالُهُ التَّقْوى مِنْكُمْ « 11 » . رسول خدا ( ص ) فرموده است « هيچ كار انسان نزد خدا دوست داشتنىتر از ريختن خون قرباني نيست « 12 » » . روز قيامت قرباني با ويژگيهاى خود حاضر مىشود . قبل از اين كه زمين آفريده شود مقرر شد خون حيواني در جاى معيّنى از زمين ريخته شود وبه وسيلهء آن نفس انساني پاكيزه گردد . دهم - با انفاق مال وقرباني وبا كمبود وهزينه سفري كه برايش پيش

--> ( 11 ) سوره حجّ ( 22 ) : آيهء ( 37 ) : خون وگوشت قرباني به خدا نمىرسد ولى تقواى شما را موجب مىشود ( 12 ) قال ( ص ) : ما من عمل آدمي في يوم النحر احبّ إلى اللّه عزّ وجل من اهراقه دما إلخ .