ب - وظايفى كه به دست آن جناب براي مردم مقرر شده است نسبت به وظايف مشروعى كه به وسيلهء انبياى سابق براي مردم مقرر شده ، ساده‌ترين وسبك‌ترين وظيفه‌هاست . وبدين جهت آن حضرت فرموده است : « با ديانت سهل وآسان مبعوث شدم » . واين سادگى وظيفة ، عنايتى است از خدا ورحمتي است كه به دست آن جناب به امّت رسيده است . ج - در جاى خود ثابت شده است كه خداوند گناهكاران امّت آن حضرت را مىآمرزد وبه سبب شفاعت آن بزرگوار مشمول رحمت حق مىشوند . د - پيامبر ( ص ) بر بسيارى از دشمنان خود مانند يهود ونصارا ومجوس ، با أمان دادن آنها وقبول جزيه از ايشان ، رحمت آورد . وفرمود : « هر كه آنان را اذيّت كند مرا اذيّت كرده است وخداوند جزيه را از انبياى پيش از آن حضرت نپذيرفت » . ه - پيامبر از خداوند تعالى تقاضا كرد كه بعد از أو عذاب استيصال را از امّتش بر طرف فرمايد ، وتقاضاى دفع عذاب رحمت است . و - خداوند تعالى در شريعت آن حضرت رخصت ( مهلت از عذاب ) را به خاطر سبك شدن بار عذاب وترحّم بر امّت پيغمبر مقرر فرموده است . دوّم - پيامبر را به صفت امام پيشوايان توصيف كرده است . به دو دليل امامت بر پيامبر ( ص ) صدق مىكند : الف - امام در حقيقت همان رئيسى است كه در افعال وأقوال به أو اقتدا مىشود ، واز أنبيا ( ع ) سزاوارترين مردم بر اين امر مىباشند ، زيرا آنها پيشواى مردمند . ب - به دليل سخن حق تعالى در باره إبراهيم ( ع ) كه فرمود : وَإِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ « 12 » . امّا اين كه آن حضرت امام امامان مىباشد به دليل گفتار خود آن

--> ( 12 ) سوره بقره ( 2 ) : آية ( 124 ) : من تو را به پيشوائى خلق برگزيدم .