دوّم - سخن آن حضرت است كه به عنوان حكايت از رسول خدا در بارهء خود بيان كرده است « يا علي هر چه را مىبينم وآنچه را مىشنوم مىشنوى جز اين كه پيغمبر نيستى . » « 152 » در اين كه پيامبر اتصال تام به حق متعال داشته شك نيست . اين اتصال وپيوستگى به حق متعال به مقتضاى شهادت پيامبر ( ص ) براي علي ( ع ) حاصل بوده است ، هر چند ميان مرتبهء وصول پيامبر ( ص ) وعلي ( ع ) تفاوت است زيرا اتصال به حق متعال بىنهايت درجه دارد وبه همين دليل پيامبر ( ص ) فرموده است تو پيامبر نيستى . ( يعنى پيامبرى خود درجه‌اى است كه علي ( ع ) ندارد . ) بزودى در شرح سخن آن حضرت در مىيابى كه مرتبهء وصول به حق براي آن حضرت حاصل بوده است . سوّم كلام آن حضرت در دعاست : « بار خدايا من تو را به خاطر ترس از كيفر ونيل به ثواب نمىپرستم ولى تو را شايستهء پرستش يافته ومىپرستم . » « 153 » كيفيّت استدلال به اين دعا در رابطه با رسيدن آن حضرت به مرتبهء وصول اين است كه امام ( ع ) تمام قيدهاى دنيوي واخروى جز وجود حق متعال را از درجهء اعتبار ساقط دانسته است واين از نشانه‌هاى وصول آن حضرت را به حق متعال است . از چيزهاى ديگرى كه درجهء وصول آن حضرت را به حق تأييد مىكند أموري است كه به خواست خدا بزودى بيان خواهيم كرد كه آن حضرت قادر بر انجام كرامات بوده وانجام داده است . واين مخصوص كساني است كه به ذات حق رسيده‌اند . بحث دوّم - بيان قوهء عملي آن حضرت چنان كه در گذشته دانستى كمال قوهء نظري به كمال حكمت نظري ، كمال قوهء عملي نيز به كمال حكمت عملي است وكمال حكمت عملي به كمال يافتن نفس است به وسيله ملكهء كارهاى نيك . اين ملكه تا

--> ( 152 ) انّك تسمع ما اسمع وترى ما أرى الا انّك لست نبىّ . ( 153 ) الهى ما عبدتك خوفا من عقابك ولا رغبه في ثوابك ولكن وجدتك اهلا للعبادة فعبدتك .