است : « پروردگار تو به زنبور عسل وحى فرستاد كه از كوه‌ها براى خود خانه برگزين . » « 1 » مراد آن است كه خداوند آنچه را به مصلحت اوست به او الهام فرموده و او نيز چيزى جز آنچه خداوند به او الهام كرده انجام نمىدهد . امام نيز همين‌گونه است كه كارهاى صحيح به او الهام شده و از ارتكاب هرگونه اشتباهى نگهداشته مىشود . ازاين‌رو جز به آنچه خدا به او الهام كرده سخن نمىگويد ؛ هرچند پيش از آنكه مردم به امام مراجعه كنند و از وى سؤال نمايند ، او پاسخ مردم را نمىداند . بنابراين امام از نگاه اينان هرگاه نيازمند به دانشى باشد خداوند آن علم را به قلب او خطور داده و الهام مىكند و بدين طريق امام [ به آن مسئله ] آگاهى مىيابد . [ خلاصه اينكه ] اين دومين اختلافى است كه ميان شيعيان بنى عباس پيش آمد و چنان‌كه يادآور شديم آنان را به سه گروه تقسيم كرد : مسلميّه ، رزّاميّه و خداشيّه . [ غاليان منتسب به شيعه ] 55 . پيش از اين گفتيم كه كيسانيّه سه فرقه هستند : گروهى بر امامت محمد حنفيه باقى مانده و مىگفتند او نمرده بلكه زنده است . گروهى مرگ وى را پذيرفتند و امام پس از او را ابو هاشم دانسته ، پس از او به امامت عبد الله بن معاويه ، نوادهء عبد الله بن جعفر بن ابى طالب قائل بودند . و گروهى مىپنداشتند كه ابو هاشم به هنگام مرگ ، وصيت كرده است كه محمد بن على ، نوادهء عبد الله بن عباس پس از او امام باشد . چه اينكه ابو هاشم در سرزمين شراة هنگامى كه از ديدار سليمان بن عبد الملك بازمىگشت در نزد محمد بن على از دنيا رفت . ما از اختلاف گروه اول و سوم سخن گفتيم . اما گروه دوم گروهى هستند كه به انتقال امامت از ابو هاشم به عبد الله بن معاوية بن جعفر [ جعفر طيّار ] ملقب به ذو الجناحين معتقدند . عبد الله بن معاويه كسى است كه

--> ( 1 ) . نحل ، 68 .