را داشتند ، جز آنكه آنان تمام عمر را روزه مىگرفتند و در بيابان‌هاى خشك مىگشتند . 5 . دوگانه‌پرستانى كه به حدوث عالم معتقد بودند نسبت به مسئلهء قصاص باهم اختلاف‌نظر داشتند ، گروهى از آنان قائل به عفو و بخشش بودند و گروهى به قتل و قصاص عقيده داشتند ؛ تا به گمان خود ، دينشان تباه نگردد و خونشان مباح نشود . 6 . در موضوع استطاعت [ - توان انسان بر انجام و ترك ] برخى از آنان اظهار داشته‌اند كه انجام كار و ترك آن هردو متعلّق استطاعت قرار مىگيرد و گروه ديگر معتقد بودند كه تنها انجام كار مورد استطاعت انسان قرار مىگيرد نه ترك آن . 7 . در مورد خوردنىها و نوشيدنىهاى حلال ، گروهى از آنان تمامى آنچه را كه خوردن و آشاميدن آن ضرورت دارد ، حلال مىدانستند و برخى ديگر هر طعام و شرابى را كه با لذت همراه باشد ، [ هرچند ضرورى نباشد ] مباح مىشمردند . آنان به خاطر اختلاف‌نظر در همين مسئله بود كه گناهان را به دو دستهء صغيره و كبيره تقسيم مىكردند . 2 . ( آيين مجوس ) [ - زرتشتيان ] 8 . ريشهء عقايد مجوس در اين سخن است كه جهان ، از دو امر جداگانه و غير مرتبط تشكيل شده است ؛ يكى نور و ديگرى ظلمت ؛ چنان‌كه فرقهء منانيه همين عقيده را داشته و مىپنداشتند كه ميان روشنايى و تاريكى ، خلئى وجود دارد و به همين جهت تماسّى ميان آن دو صورت نمىگيرد . 9 . اما در مورد [ حدود ] آن فضاى خالى ميان نور و ظلمت بر يك عقيده نبودند ؛ گروهى از آنان معتقد بودند كه آن خلأ بىنهايت است و گروهى آن را متناهى و محدود مىدانستند . [ همچنين دربارهء حقيقت اين فضا ] گروهى آن را داراى معناى مستقل و اصل سومى [ غير از نور و ظلمت ] مىشمردند و گروهى آن را معنا [ و حقيقت مستقل ] به حساب نمىآوردند .