فصل نوزدهم در اشاره بحور عين چون ديدهء بصيرت مرد موقن بكحل توفيق گشاده شود و ابراهيم وار بر مطالعهء ملكوت هر دو كون قادر شود ، وَ كَذلِكَ نُرِي إِبْراهِيمَ مَلَكُوتَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ لِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ 1 واردان حضرت عزت را كه از پردهء غيب ظهور ميكنند و در يك ذره از ذرات كاينات خويشتن را بواسطهء نور تجلى جلوه ميدهند مشاهده مىكند و لا محاله چنان كه گفته آمد هر يكى به نيكوترين صورتى از صور مخلوقات ممثل شوند ، مانند آنچه در قصهء مريم آمده است كه فَتَمَثَّلَ لَها بَشَراً سَوِيًّا 2 . و چون تمتع از آن مشاهده جز بفيضان اثرى از عالم وحدت كه مقتضى ازدواج ذات و صورت باشد با يكديگر به وجهى كه مفضى باتحاد بود صورت نبندد ، پس با هر يكى از آن صور كه بمنزلهء يكى از آن حوران بهشت باشد از اين ازدواج حاصل گردد ، وَ زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ 3 . و به آن سبب كه چهرهء اين پردگيان از ديدهء اغيار و اهل تضاد مصون است ، حُورٌ مَقْصُوراتٌ فِي - الْخِيامِ 4 باشند . و به حكم آنكه نامحرمان عالم تكثر را چه آن قوم كه به ظاهر