به حملى گران اندكى راست كرد * به درگاه الجن ( ؟ ) فرستاد مرد وزير از پى آن‌كه آشفته بود * بديشان نهفته سخن گفته بود . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . سران * سخن‌ها بگفتند از هركران بگفتند با توست يكدل وزير * ندارد سر فتنه و داروگير همىگويد آن پير پاكيزه‌كار * كه شد مكر تركان چنين آشكار « 1 » . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . من * كنم دشمنان ورا قهر من شهنشه رسولان فرستاد باز * به نزد خليفه شه سرفراز نبشتند فرمان نهادند آل * كه آلست نقش خجسته به فال . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * كز او هركسى را زيان است و سود به ما قوت او داده فرهنگ و فر * بزرگى و شاهى و فتح و ظفر به اقبال آن شه نوشته به زير * جهاندار منكو كه شير است [ شير ] . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . شاه * نبشته در آن نامه كاى دين‌پناه خداوند هفت آسمان يار ماست * نترسى ز آن كس كه يارش خداست بيا نزد ما تا بمانى بپاى * درخت سعادت نشانى « 2 » به‌جاى . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * كز اين‌جا توانى از اين پس فزود وگر تو بزرگى نبينى ز جاى * پسر را روان كن بر ما مياى چو بينيم ما روى فرزند تو * نبريم دل را ز پيوند [ تو ] . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . بغداد را * چنان برزن و بوم آباد را وگر از پسر نيز ترسى همى * به هم برزنى زاين سبب عالمى سليمان كه شاه اندر آن كشور است * دواتى كه بر نامداران سر است . . . . . . . . . . . . . . را بر من فرست * بمان بعد از اين خرم و تندرست وگر ز آنچه گفتم بپيچى عنان * نبينى مگر نوك تير و سنان حضور تو از آسمان بيش نيست * شمار مه و مشترى خويش نيست ( ؟ ) . . . . . . . . . . . . . . . . به زير آرمت * به ناكام در كام شير آرمت سليمان اگر همچو ديو و پرى * به افسون كند مردم از دلبرى

--> ( 1 ) كه كر شد تركان چنين آشكا ( 2 ) شايى . . .