بود و چند بار موكب نصرت شعار ، به قصد ملاقات او تا چمن بسطام رفته مدتها در آن النگ بواسطهء مهمات مازندران و جرجان لبث و درنگ واقع ميشد كه شايد عبد المؤمن خان در محلى اقامت نمايد ، صورت نيافت و مكرر به او مكاتب تعرض آميز و پيغامهاى غيرت انگيز نوشته ايلچيان مىرسانيدند و گاه در مشهد مقدس [ و ] اكثر اوقات در جام و سرخس نامه بمطالعهء او مىرسيد و هرگز در جائى آنقدر پاى ثبات قايم نكرد كه سپاه ظفر دستگاه با او ملاقات نمايند . بعد از مدتها كه اوضاع بدين دستور گذشت او نيز ايلچيان فرستاده و ابواب مراسلات گشوده طالب صلح مىبود . عبد اللّه خان نيز نوبتى ايلچى به قصد صلح فرستاد و در [ 319 ] دار المؤمنين كاشان ايلچى بسعادت بساط بوسى استسعاد يافته . بىنيل مقصود بازگشت و كيفيت آمد شد ايلچيان و مضامين مكاتيب مجموع در محل خود ثبت است . القصه مدت هشت نه سال ، مدار به اين وضع گذشت و به منطوق « الامور مرهونة باوقاتها » ، صورت اين داعيه در نقاب تأخير و تسويف مانده به مؤداى « كل امر يحتاج الى الفرصه » ، انتهاز فرصتى كه شايد اين مطلوب از جلباب حجاب به صورت مرغوب روى نمايد هم در كار بود . تا آنكه در تاريخ سنهء ست و الف ، كه خاطر عاطر نواب عالى مفاخر از ضبط و ربط مهمات گيلان و مازندران و لرستان و ساير ممالك جمع گرديده به غير از مهم تسخير مملكت خراسان كه اهم مهمات بود ، انديشهء ديگر نماند ، لا جرم فرمان مطاع به اجتماع سپاه ممالك محروسه ، از عراق و آذربايجان و گيلان و مازندران و جرجان و كرمان و فارس و كوه‌كيلويه و خوزستان و از الوسات و احشامات و اعراب و صحرا نشينان ولايات مذكوره شرف نفاذ يافت و در اوايل ذى قعده سنهء مزبوره ، بنابر اشارهء با بشارت : توجه حيث شئت فانك منصور بتوفيق اللّه سبحانه ، رايات فتح آيات بجانب خراسان سمت انتهاض يافت و تسخير آن ملك را بدستورى كه