محمود بن هدايت الله افوشته اى نطنزى

324

نقاوة الآثار في ذكر الاخيار در تاريخ صفويه ( فارسى )

آخر الامر ، به يمن دعاى درويشان دلريش و توّجه طبيبان « 1 » حكمت انديش ، آثار شفاى عاجل از شفا خانهء « وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ « 2 » » ، و علامات صحت كامل واسطهء انتظام سلسلهء موجودات و موجب جمعيت افراد مكوناتست ، [ ظاهر شد و ] از حضيض و بال فراش ، به اوج سرير سلطنت و استقلال تحويل فرمود . و ماهى كه پرتو نورش رابطهء روح و بدن و سبب اتصّال جان و تن است ، از هبوط محاق ، بذروهء شرف و عظمت و جلال انتقال نمود و مسبحان « نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ « 3 » » بحذاى اين موهبت عظمى ، زبان به حمد و ثناى الهى گشودند و مقدسان قدسى مكان « وَ نُقَدِّسُ لَكَ « 4 » » به ازاى اين نعمت كبرى به جنان و اركان بشكر نامتناهى اشتغال نمودند . شعر كسى را كه در كام جنبد زبان * پى شكر اين نعمت بىكران برو هست واجب كه در صبح و شام * كه از بهر طاعت نمايد قيام پس از طاعت و ذكر پروردگار * كند شكر اين نعمت پايدار جهان چون جسد پادشه جان بود * كه بىجان جسد ملك ويران بود خدايا تو اين پادشاه جوان * كه آمد تن مملكت را روان ز آفات دهرش نگهدار باش * به كار جهانداريش يار باش و از شيوع اين حادثه و شمول « 5 » اين واقعه ، بسيارى از ارباب تعين و اعتبار و اصحاب تمكن و اقتدار ، ازين منزل ناپايدار ، بىانيس و غمخوار بدار القرار رحلت كردند ، و جمعى كثير از صغير و كبير و برنا و پير با دل پر حسرت و جان اميدوار ، دور از يار و ديار و اهل و عيال ، ازين سراى ملال ، بمرجع و مآل انتقال نمودند .

--> ( 1 ) - م : حكيمان ( 2 ) - سورهء 17 آيهء 82 . ( 3 ) - سورهء 2 آيهء 30 . ( 4 ) - سورهء 2 آيهء 30 . ( 5 ) - د : شموم .