اميرى كريم ، نيكو نهاد و حاكمى عدالت دستگاه با ضبط و داد بود . در آن هنگام كه بحكومت آن بلد و محافظت آن سر حد قيام مينمود ، جميع مردمى كه احرام طواف عتبات كعبه مرتبات ائمهء معصومين ، صلوات اللّه . سلامه عليهم اجمعين ، بسته بر ولايت او عبور و مرور ميكردند . آنجماعت را به قدر ، مهمانداريهاى لايق بسيار ميكرد و چاوشان همراه قافله كرده ، ايشانرا از منازل مخوف و مراحل خطرناك « 1 » ميگذرانيد و هيچكس از بيم سياست و ضبط او قدرت آن نبود كه از آن قافله كاه برگى بعنف و تعدى بگيرد و مردم از دغدغه و تفرقهء دزد و قطاع الطريق ايمن بوده با دل ساكن و خاطر مطمئن آمد شد مينمودند . القصه بعد از كشته شدن سولاق حسين ، امراى ثلاثه با يكديگر شرايط عهد و پيمان در ميان آورده بناى آن را بايمان موكد و مستحكم ساختند و جميع ايماق تركمان و تكلو با ايشان اتفاق نموده بتهيهء اسباب عناد و نفاق پرداختند . در خلال اين احوال ، امت خان ذو القدر از شيراز متوجه پايهء سرير عرش اعزاز بود [ چون ] بموضع درگزين « 2 » رسيد ، محمد خان با امرا و ساير خواص قصد ملاقات او كرد . بعد از تقديم مراسم اختصاص و لوازم مودت و اخلاص ، داعيهء فاسدهء خود را با مشار اليه در ميان نهاد « 3 » و امت خان بادى الرأى ازين مقدمهء سرباز زده بكلمات نصيحت آميز ، زبان مقال بگشاد و محمد خان آغاز فسون « 4 » و حيله‌سازى و بنياد مكر و روباه بازى كرده به ارسال تحفه‌هاى غريب و اشياء نفيسهء دلفريب رخنه در سدّ اعتقاد خان ذو القدر كرد و امت خان بموجب « الاحسان يقطع اللسان » زبان نافرمانى در كام سكوت كشيد و بار ديگر امراء من حيث المجموع نزد او رفته مقالات

--> ( 1 ) - م : خوفناك . ( 2 ) - م : در حزين . ( 3 ) - م : نهادند . ( 4 ) - م : قشون .