مربوط به ( نخست شنودن خبر يا نخست خبر دادن ) باشد نه غير از اين . و ممكن است كه عبارت را بدين صورت توجيه كنيم كه « عراق آن خبر ناخوشى كه مذاق جان تلخ گرداند نخست از من خواهد شنود و ( سپس ) مبشر احزان [ من ] و منذر اخوان من خواهد بود » . مراد آنكه : يعنى عراق اخبار ناخوش را نخست از من خواهد شنود و آن اخبار را كه احزان من باشد ، براى اخوان من خواهد گفت و آنان را انذار خواهد كرد . و به عبارت ديگر « اين اخبار ناخوش در عراق نخست از جانب من فاش خواهد شد . . . » 52 / 13 / زبدهء احقاب تركيب « زبدهء احقاب » در عربى هم آمده است ، و ظاهرا همين صحيح است . رك : « مقدمهء ثمار القلوب » به قلم محمد ابو الفضل ابراهيم . در باب « زبدهء احقاب » بايد يادآور شد ، كه سبب حدسى كه در ذيل اين صفحه ح مذكور افتاده آنست كه « احتقاب » با « اكتساب » سجعى متوازى به‌وجود مىآورد ، اما بايد دانست كه در « ثمار القلوب ثعالبى » طبع محمد ابو الفضل ابراهيم ، 1384 ه . ق ، در ذيل « زبدة الحقب » ص 645 آمده است : « يضرب مثلا للشىء النادر الذى لا يتفق مثله الا فى الاحقاب كما قال ابو تمام فى ذلك : حتى اذا مخض الله السنين لها * مخض البخيلة كانت زبدة الحقب » اما حدسى كه در ذيل صفحه آمده - علاوه‌بر آنچه گفته شد - مبتنى بر اين اصل است كه « احتقاب » به معنى « ادخار » است . 53 / 13 / نازنينست 54 / 5 / مشرق 54 / 6 / قزع الخريف 67 / 2 / ظ : سوارانى مجرد 68 / 6 / . . . روزكى چند ببودم . . . بساز اى بخت با من روزكى چند * كليدى خواه و بگشاى از من اين بند « خسرو و شيرين » ص 359 س 2 .