« منذر » از باب استعارهء تهكّميّه است كه آن خود نوعى است از استعارهء عناديّه . زيرا عادة « تبشير » را در مورد خبر خوش به كار برند نه إنذار و تهديد . قس : « فبشّرهم به عذاب أليم » . « قرآن كريم » : 3 / 21 و 9 / 35 و 84 / 24 . اين تعبير در « جهانگشاى جوينى » ج 2 ص 111 س 4 نيز آمده است . 536 / سطر 3 از حاشيهء 1 / . . . سكون حاء و فتح سين ) . . . 537 / 8 / محاضرات الأدباء و محاورات الشّعراء و البلغاء 537 / 16 / . . . در علم استيفا 540 / 2 / شافية ابن الحاجب 542 / 1 / 33 / 8 ، 91 / 2 544 / 15 / . . . در علم استيفا ، ص 88 . 546 / 5 / مراعات بدايع لفظى و معنوى . . . 550 / 13 / پس از « . . . اسلام بود » افزوده شود : . . . و آن را در برابر تجاوز و حملهء دشمنان دين حمايت مىكرد . رك . . . 550 / 13 / تعبير « خنديدن ثغر ( : مرز ) » در اين بيت سعادة بن عبد اللّه الأعمى : و ما ضحكت ثغور الشّام إلّا * و فيها من محاسنكم رضاب « خريدة القصر و جريدة العصر » للعماد الإصفهانىّ الكاتب ، ج 1 ص 427 ، مصحّح الدّكتور شكرى فيصل ، دمشق 1375 ه . ق ، 1955 م . و اين عبارت صاحب كافى ، اسمعيل بن عبّاد ، در پاسخ بنامه‌اى از شمس المعالى قابوس بن وشمگير نيز مشهود مىافتد :