بدين نكته يادآور شده‌اند كه اگر ادات تشبيه را ذكر كنند تشبيه را مرسل ، و هرگاه آن را حذف و وجه شبه را بياورند تشبيه را مؤكّد ، و اگر اين هر دو ( : ادات تشبيه و وجه شبه ) را حذف نمايند تشبيه را بليغ نامند ، كه در حقيقت آن را نوعى عالى و بديع از تشبيه مؤكّد توان شمرد . تشبيه بليغ و مؤكّد را بنام تشبيه محذوف الأداة نيز خوانده‌اند . بنابراين تشبيه مؤكّد را مىتوان به دو قسم منقسم كرد ، نخست آنكه تنها ادات تشبيه را نياورند ، د ديگر آنكه هم ادات تشبيه و هم وجه شبه را حذف كنند . اين نكته نيز ناگفته نماند كه در تشبيه مؤكّد گاه فقط ادات را حذف كنند و تصرّفى ديگر در آن ننمايند ، و گاه علاوه بر حذف ادات ، مشبّه به را بمشبّه نسبت دهند ، مانند تركيب مورد بحث ، يعنى « شجرهء شمشير » . 472 / 11 / اين كنايت با تفاوتى اندك در « كتاب النّقض » تأليف عبد الجليل رازى ، طهران 1331 ه . ش ، ص 416 س 18 و 19 نيز آمده است . 473 / 5 / عبارت [ از « غياث اللّغات » ] حذف شود . 480 / 8 / . . . « كنز اللّغات » . . . 502 / 1 / قبل از لغت « فتك » افزوده شود : فتح الباب - 124 / 8 : گشادن در ، و در اينجا مراد گشايش و فتوحى است كه آدمى را بهنگام شروع بكارى يا مواجههء با مهمّى روى دهد ، و بقرينهء « فيض » و « بعينه » و « دموع » و « جيحون » در ص 124 س 9 و 10 ، به اصطلاح نجومى آن نيز ايهام تناسبى تواند داشت . در