محمّد محيى الدّين عبد الحميد ) نيز آمده است . رك : « النّهاية فى غريب الحديث » ج 2 ص 135 و « لسان العرب » مادّهء « زوى » و « المعجم المفهرس لألفاظ الحديث النّبوىّ » ج 2 ( خبّ - سنر ) ص 369 . 191 / 6 / العرض يمرّ . . . ظ : الفرص تمرّ . . . رك : « نمونهء نظم و نثر فارسى » باهتمام حبيب يغمائى ، ص شش س 4 ، و ص 87 س 14 . 197 / 9 / « فصل المقال فى شرح كتاب الأمثال » 199 / حاشيهء شمارهء 1 س 6 - 8 / اين حدس كه « فيل » در اين داستان در اصل « افيل » بوده است بهيچروى درست نمىنمايد و با منابع موجود مغايرت تامّ دارد . 201 / 4 / چاهت 201 / 16 / ج 2 201 / سطر 2 از حاشيهء شمارهء 3 / . . . طهران . . . 202 / 21 / . . . مراعاة النّظير . . . 207 / 20 / . . . الآثار الباقية . . . 209 / 15 / . . . احمد بن محمّد بن الحسن . . . 215 / 7 / . . . بقعتى ( در جهان ) بنماند . . . 215 / حاشيهء شمارهء 4 سطر 5 افزوده شود : نيز ، رك : « سمط الّلآلى » ج 2 ، ص 913 و 914 . 216 / 1 / . . . بخشندهء آزاد . . . 216 / سطر 2 از حاشيه / . . . ليلى ( ابنة طريف التّغلبيّة ) . . . 223 / 9 و 10 و 11 و 13 / . . . خسرو و شيرين . . .