ى يزك « 1 » - 37 / 1 پيش‌رو و پيش قراول سپاه ، طليعه « 2 » . از « دزى » . ر ك : « ترجمهء سيرت - جلال الدّين » مصحّح استاد مينوى ص 120 س 1 و 2 ، و ص 221 س 12 ، و ص 241 س 5 ، و ص 243 س 10 ، و ص 244 س 2 . يكتايى - 5 / 3 در اينجا ظاهرا كنايتست از : يك‌رويى ( در مقابل دورويى ) ، يك جهتى ، يكى بودن ظاهر و باطن . يمانى « 3 » - 2 / 7 منسوب به يمن « 4 » . « شرح شافية ابن الحاجب » ج 2 ص 83 و 84 ، و « معجم البلدان » ج 8 ص 522 ، سرزمينى ما بين عربستان سعودى و درياى احمر و عدن ، كه در آنجا شمشيرهاى گوهردار مىساخته‌اند . از « نوروز - نامه » ص 36 و 37 ، و « حلية الفرسان و شعار الشّجعان » ص 191 ، و « السّيف - فى العالم الإسلامىّ » ص 242 . و اينجا شمشير يمانى مراد است .

--> ( 1 ) - دزى در « ذيل بر قواميس عرب » اين كلمه را فارسى تلقى كرده است . ( 2 ) - « طليعه » گروهى را مىگفتند كه در پيشاپيش لشكر مىرفتند و وظيفهء آنان كسب اطلاع از اوضاع و احوال دشمن بوده است . مستفاد از « تفريج الكروب فى تدبير الحروب » ، الباب الثامن ، فى الطلائع و ترتيب امورها و ما يعتمد فى ذلك ، ص 51 ، و « لسان العرب » مادهء ( ط ل ع ) . ( 3 ) - بتشديد « ياء » نيز جايز است . ( 4 ) - ر ك : حواشى استاد مينوى بر « نوروزنامه » ص 136 .