منتمى - 25 / 6 ، 64 / 11 كسى كه خود را به كسى يا چيزى نسبت كند . ( اسم فاعل از انتماء : خود را به كسى نسبت كردن . « كنز اللّغات » ، انتمى إليه : نسبت كرد خود را بوى . « مقدّمة الأدب » ) . منثلم - 73 / 10 رخنه‌دار و شكسته از شمشير و آوند و ديوار و جز آن . از « مقدّمة الأدب » و « الصّراح من الصّحاح » و « منتهى الأرب » . منجلى - 73 / 2 روشن و آشكارا . « غياث اللّغات » . مندمل - 27 / 9 جراحت به شده . ( اسم فاعل از اندمال : به شدن از بيمارى ، بهتر شدن جرح . از « تاج المصادر » و « مقدّمة الأدب » ) . مندوب - 30 / 11 كسى كه وى را جهت انجام دادن مهمّى برگزينند و بجانبى گسيل دارند . مأخوذ از ندبه إلى أمر : وجّهه إليه . « تاج العروس » ، و فلان مندوب لأمر عظيم . « اساس البلاغة » . منذر - 36 / 4 ترساننده ، بيم‌كننده . از « مقدّمة الأدب » ، بيم رساننده . « الصّراح من - الصّحاح » .