* * * در پايان اين مقال ذكر اين نكته بىفايده نمىنمايد كه شيوهء مختار نگارنده در تصحيح اين كتاب ، يعنى روش التقاطى ، دشوارترين و درعين‌حال نامطئن‌ترين شيوهء تصحيح در متون ادبى قديم است . دشوار از آن‌روى كه مصحّح را در برگزيدن اين شيوه از داشتن ملكهء اجتهاد و استنباط در شناخت اصيل و الحاقى كلمات و عبارات و جمل ، و اختيار وجه صواب يا راجح و ترك خطا يا مرجوح گزيرى نيست ، و اين خود جز از راه علم و اطّلاع كافى بر دقايق زبان و ادب پارسى و تازى و تتبّع و ممارست و توغّل مداوم متمادى در كتب ادب و آثار بزرگان زبان و برخوردارى از موهبت ذوق سليم و طبع مستقيم ممكن نيست . نامطمئن از آن سبب كه در اين روش بىشبهه پاى ذوق و حدس و ظنّ بميان مىآيد ، و خود پيداست كه آدمى در اين‌گونه ظن‌ّها بسبب دسترس نداشتن بمآخذ اصيل و معتمد و دورى چند صدساله از زمان تأليف كتاب ، بيشتر مخطى است تا مصيب . * * * نگارنده در مقام بيان نقص و عجز خويش ، بدين حقيقت از صميم دل و بن دندان اعتراف دارد كه در انجام دادن اين مهمّ بهيچ‌روى واجد شرايط مذكور نبوده است ، لكن خواسته است تا آنجا كه در حدّ قدرت و توانايى وى بوده ، اين نقص را با استفاده از كتب معتبر ادب تازى و پارسى ، و در ميان گذاشتن پاره‌اى از مشكلات متن كتاب با استادان گرانمايهء مفضال ، جناب آقاى سيّد محمّد فرزان و جناب آقاى مجتبى مينوى و جناب آقاى بديع الزّمان فروزانفر و استمداد از رايهاى صائب ايشان ، بر طرف سازد . حال چه مايه در اين مهمّ توفيق يافته و به مقصد و مقصود خويش نزديك شده است ، داورى آن با خوانندگان نكته‌سنج و صاحب‌نظر است . طهران ، بيست و پنجم شهريورماه هزار و سيصد و چهل و سه دكتر امير حسن يزدگردى دانشيار دانشگاه طهران