من يفعل الخير لا يعدم جوازيه « 1 » * لا يذهب « 2 » العرف بين اللّه و النّاس « 3 » « الإعجاز و الإيجاز » ص 146 ، « عيون الأخبار » كتاب الحوائج ، ج 3 ص 179 ، « الأغانى » ج 2 ص 144 و 145 ، « التّمثيل و المحاضرة » ص 63 ، « كتاب الحيوان » ج 6 ص 112 ، « فصل المقال » ص 203 ، « العمدة » ج 1 ص 283 ، « ادب الدّنيا و الدّين » ص 185 ، « نهاية الأرب » ج 3 ص 69 و 301 ، « العقد الفريد » ج 3 ص 106 و 136 و ج 5 ص 276 ، « زهر - الآداب » ج 2 ص 1093 ، « جمهرة الأمثال » ص 211 و « المستقصى فى أمثال العرب » ج 2 ص 268 ، « انوار الرّبيع » ص 157 . و تنها مصراع دوم آن در « مجمع الأمثال » ج 2 ص 190 و « مقامات بديع الزّمان » ص 27 نيز آمده است . در پاره‌اى از كتب نثر فارسى نيز بدين بيت تمثّل رفته « 4 » ، از آن جمله است : « الأدب الوجيز للولد الصّغير » ص 527 و « تاريخ وصّاف » ص 266 .

--> ( 1 ) - در « الاعجاز و الايجاز » ص 146 و « أنوار الربيع » ص 157 : جوائزه . در « لسان العرب » ذيل مادهء ( ج ز ى ) آمده است : « قال ابن سيدة : قال ابن جنى : ظاهر هذا ان تكون « جوازيه » جمع « جاز » أى لا يعدم جزاء عليه ، و جاز أن يجمع « جزاء » على « جواز » لمشابهة اسم الفاعل للمصدر ، فكما جمع « سيل » على « سوائل » كذلك يجوز أن يكون « جوازيه » جمع « جزاء » . . . الخ » . ( 2 ) - در « مقامات بديع الزمان » ص 27 : فلن يذهب . ( 3 ) - ابن عبدربه در « العقد الفريد » ج 3 ص 136 گويد : « قال الاصمعى : لم أجد فى شعر شاعر بيتا أوله مثل و آخره مثل الا ثلاثة أبيات ، منها بيت للحطيئة : من يفعل الخير . . . و بيتان لامرىء القيس . . . الخ » . ( 4 ) - در « العقد الفريد » ج 5 ص 276 و 277 آمده است : « سمع كعب قول الحطيئة : من يفعل الخير . . . الخ ، قال : انه فى التوراة حرفا به حرف ، يقول اللّه تعالى : من يفعل الخير يجده عندى ، لا يذهب الخير بينى و بين عبدى » .