كرده ، رسولان حضرت و صادر و وارد درگاه را در آن مدّت ، رغبة أو رهبة « 1 » ، رطب اللّسان داشته بود ، و انواع بندگى و افگندگى « 2 » و تواضع و تخشّع كه از آن « 3 » ، ظاهربين بر صفاى نيّت در ولاى عبوديّت استدلال كند « 4 » ، تقديم كرده ، و از حضرت بمواعيدى « 5 » كه از آن ، كيسهء استظهار بر توان دوخت ، و بر آن ، كمر عبوديّت بر توان « 6 » بست ، موعود بوده ، و از اقران و امثال ، حاشا أن يكون 270 له المثل فى سوء الخصال و قبح الفعال ، بقبول حضرت ممتاز گشته ، بدين اسباب تراكم گرفته ، و موجبات فراهم آمده ، چند خستهء پاىشكستهء از زير شمشير جسته ، به دو پناه جسته بودند ، و خلقى از نفايات « 7 » 271 سنان و سيف و بقاياى منون و حيف ( ع ) كالمستجير 272 من الرّمضاء بالنّار ، پيش از من در قفا « 8 » درآمده ، و از آن بيحميّت سست پيوند سخت حمايتى حساب گرفته ، كه هراينه در اين سر وقت چون كرام إكرام از واجبات مذهب مروّت شمرد ، و از جماعتى كه بجاى رحمتند « 9 » ، و حسبك من يرثى له الشّامت 273 ، إنعام عام از مفترضات دين فتوّت داند ، و اين‌قدر نادانسته ، كه : اين « 10 »

--> ( 1 ) هت : رغبة و رهبة ( 2 ) كر : سرافكندگى ( 3 ) هت : كه آن ( 4 ) سى : از « استدلال كند . . . تا عبوديّت بر » افتاده است . ( 5 ) مى : تقديم كرده بمواعيدى ( 6 ) مى : عبوديّت توان ( 7 ) همهء نسخ : نفّاثات ، تصحيح قياسى و از استاد فروزانفر و استاد سيّد محمّد فرزانست . ( 8 ) متن مطابقست با : كر ، باقى نسخ : و رفقا ( 9 ) هت ، كر : مرحمت‌اند ( 10 ) سى : آن