--> - از اين ناحيه در دورهء شاه طهماسب اول در هفت اقليم ، جلد اول ، ص 171 ، 230 و تاريخ عالم‌آراى عباسى ، ص 166 ذكرى هست ؛ براى دورهء شاه عباس اول و شاه صفى رجوع شود به فصل سوم اين كتاب ، بند ج - خاصه و خالصه . - رجوع شود به فصل سوم اين كتاب ، بند ج - خاصه و خالصه . - خلاصة التواريخ ، ص a 102 . - از سال 966 تا 981 فقط نام داروغه‌هاى بىاهميت را ذكر كرده‌اند ( رجوع شود به حاشيه‌هاى نمرهء 26 و 27 فصل اول اين كتاب با قسمتهاى مربوط به آن در متن و همچنين فصل سوم ، بند ب : ادارهء ايالات خاصه ، قسمت 2 - قوهء قضائى ) اما در سال 985 تبريز به يك نفر خان واگذار شد . - خلاصة التواريخ ، ص a 102 . - خلاصة التواريخ ، ص a 132 ؛ احسن التواريخ ، ص 259 : امير سلطان روملو حاكم قزوين ( و ساوخبلاغ ) مرد . خلاصة التواريخ در صفحهء a 225 ضمن وقايع ئيلان‌ئيل 6 - 975 ( - 9 - 1568 م . ) باز از بخشيدن « وزارت و تصدىخاصهء شريفه » قزوين صحبت مىكند ( رجوع شود همچنين به تاريخ عالم‌آراى عباسى ، ص 166 ) . - خلاصة التواريخ ، ص b 256 : در اين سال « ايالت قزوين » به مصيب خان تكلو رسيد . - خلاصة التواريخ ، ص a 102 . - مقارن پايان دورهء سلطنت شاه طهماسب اول ( متوفى در 984 - 1576 م . ) از آن به عنوان خاصه ياد شده است : جامع مفيدى ، جلد سوم ، قسمت اول ، ص a 138 ؛ تاريخ عالم‌آراى عباسى ، ص 165 ، 381 ؛ تاريخ حيدرى ، ص a 582 . - براى دست يافتن به شرحى مفصل‌تر دربارهء اصفهان در دورهء شاه محمد رجوع شود به فصل سوم همين كتاب ، بند د - املاك خاصه و تناسب قدرت در مملكت . - خلاصة التواريخ ، ص a 231 از يك وزير كاشان در اين دوره ياد شده است . - خلاصة التواريخ ، ص a 258 : به عنوان تيول به شاهزاده ابراهيم ميرزا داده شد . - خلاصة التواريخ ، ص b 294 ؛ همچنين رجوع شود به فصل سوم اين كتاب ، بند د - املاك خاصه و تناسب قدرت در مملكت . - خلاصة التواريخ ، ص a 380 . - خلاصة التواريخ ، ص a 386 ؛ همچنين رجوع شود به فصل سوم اين كتاب ، بند د - املاك خاصه و تناسب قدرت در مملكت . - خواجه محمد شريف طهرانى ، بدوا وزير محمد خان تكلو بود و بعد از مرگ وى در سال 964 ( - 1557 م . ) در يزد به وزارت رسيد ( رجوع شود به خلاصة التواريخ ، ص a 187 ؛ احسن التواريخ ، ص 401 ) . او نخستين وزيرى بود كه جامع مفيدى در جلد سوم ، قسمت اول ، ص a 138 در دورهء صفويه از وى نام برده است ( رجوع شود به تاريخ عالم‌آراى عباسى ، - ص 165 ) .