پس از سقوط بغداد وى شهرزور و كركوك را به‌نام شاه فتح كرد . پس از مرگ شاه - عباس اول بار ديگر عثمانيها و صفويه در كردستان با يكديگر دست و پنجه نرم مىكنند و سرانجام بر اثر قرارداد سال 1049 ( - 1639 م . ) تقسيم ميگردد . مريوان و اورامان ، كه امروز نيز ناحيهء مرزى ايران با تركيه است طبق اين قرارداد به عنوان ناحيهء مرزى ايران تعيين گرديد . از آن هنگام به بعد ، خط مرزى تقريبا به طرف جنوب متمايل شد و از كرند امروزى گذشت و آن قسمت از سرزمين‌هاى فعلى ايران كه در مغرب اين خط واقع است ضميمهء عثمانى گرديد « 506 » . حتى قبل از انعقاد اين قرارداد نيز بيگلربيگى كردستان به فرمان شاهانه پايتخت خود را به صورتى قطعى به سنّه ( سنندج ) واقع در كردستان شرقى منتقل كرد « 507 » . در دورهء شاه عباس دوم ( 1077 - 1052 - 1666 - 1642 م . ) سليمان خان جانشين خان احمد خان كه قبلا از او ياد كرديم مظنون به خيانت شد و حكومت كل كردستان به پسر ارشد سليمان خان واگذار گرديد . « محال تيول سليمان خان » « 508 » بين او ، برادرش و سه امير ديگر كه طبق اظهار اطلاع ميرزا على اكبر منشى وقايع‌نگار « 509 » يك تن از آنها گرجى بود تقسيم شد . در اخبار سال 1093 ( - 1682 م . ) براى اولين بار ما از وجود حاكمى مطلع مىشويم كه از اعضاى خاندان اردلان نبوده است . در دورهء شاه سلطان حسين از سال

--> ( 506 ) - ترجمهء رونوشت يك سند تركى و تجزيه و تحليل قسمتى از قرارداد كه به اين مناطق مربوط مىشود با يك نقشه در كتاب زير در دسترس است : C . J . Edmonds , Kurds , Turks and Arabs , London 1957 , p . 125 - 30 . متن خلاصه‌شدهء ( ؟ ) فارسى و تركى قرارداد در خلدبرين ، ص 26 - 220 و خلاصة السير ، ص b 152 - b 150 و عباسنامه ، ص 53 - 50 نيز مندرج است . ( 507 ) - حديقهء ناصرى تأليف ميرزا على اكبر منشى وقايع‌نگار ، ص 82 . ( 508 ) - عباسنامه ، ص 227 . ( 509 ) - حديقهء ناصرى ، ص 83 .