روسيه - كه خدا ايشان را بيامرزاد - با عقد قرارداد يا قوهء قهريه و يا تحمل مخارج گزاف و قبول ضرر و زيان از آغاز ورود به ايران الى الآن از طرف لشكريان به دست آورده‌اند ، به خاطر رفاه مردم ايران صرف نظر مىكنند و متعهد مىشوند كه يك ماه پس از امضاء و مبادلهء اين قرارداد ، ولايات لاهيجان و رانكوه و توابع و لواحق آن را به تصرف عالى جاه نمايندهء مختار سابق الذكر دهند و در اختيار كامل پادشاه ايران گذارند و منتظر امضاى آن از طرفين نخواهند شد . اما گيلان و استرآباد و ساير نواحى رود كور ، پنج ماه پس از امضاء تصديق قرارداد به توسط پادشاه ايران ، واگذار خواهد شد . زيرا كه مردم اين نواحى اكنون در ظل حمايت لشكريان اعلىحضرت امپراطريس بزرگ در كمال رفاه و آسايش‌اند و منافع ولايت كهدم و شفت يك ماه پس از آن و عايدات ولايات ديگر واقع بر كنار رود كور ، سه ماه پس از امضاى اين قرارداد و تصديق آن از جانب اعلىحضرت شاه از تصرف مأموران امپراطورى روسيه خارج و در مدت پنج ماه به تصرف كسى كه از جانب اعلىحضرت شاه مأمور دريافت آن خواهد شد ، داده مىشود . اما در مورد ولايات و محال ديگر ايران در آن سوى رود كور كه در تصرف امپراطريس بزرگ روسيه است و اكنون رسما و به موجب قرارداد در دست مأموران اوست ، امپراطريس روسيه نمىخواهد اين نواحى را به كشور خود ضميمه كند ، بلكه متعهد مىشود به محض رفع شدن خطر ، يعنى همين كه اعلىحضرت شاه بتواند دشمنان خويش را در هم شكند و از كشور خود براند و مملكت را آرام كند ، آنها را در اختيار شاهنشاه بگذارد . چون تصرف اين ولايات به دست لشكريان امپراطور روسيه دليل ديگر جز خيرخواهى نسبت به شاه ايران و حمايت از او نداشته است مبادا مانند گذشته روزى كه لشكريان امپراطريس بزرگ روسيه ناگهان از اين ولايات و نواحى بيرون روند ، عشاير كوه‌نشين آن مناطق با مخالفان شاه دست يكى كنند و دوباره ناامنى فراهم آورند و باز موجب آسيب و زيان بسيار گردند . لذا دولت روسيه از ولايات ديگر متعلق به ايران لشكريان خود را احضار خواهد كرد و فرمان خواهد داد كه بدون هيچ عذرى اين ولايات را به دولت ايران بازپس دهند .