گاليتزين كه همچنان همراه نادر بود ، بنا به دستورى كه از سن‌پترزبورگ دريافت نموده بود ، به نادر اطلاع داد كه ملكه آنا چون به غلبهء نادر بر تركان و تصرف آذربايجان و گرجستان و بيرون راندن عثمانيان اطمينان كامل دارد ، حاضر است كليهء اراضى ايران را كه در دست روسهاست ، مسترد بدارد . به شرط آنكه نادر دشمنان روسيه را دشمنان ايران تلقى كند و كتبا به گاليتزين قول بدهد كه تا سرحد امكان در برابر تركان مقاومت كند . نادر نيز قول داد كه بدان شروط عمل كند . چنين بود كه در سال 1735 و در آغاز 1148 قرارداد گنجه بسته شد و بر طبق اين قرارداد ، دولت روسيه ملزم شد كه از تاريخ امضاى عهدنامه ، تا پانزده روز ، باكو و تا دو ماه دربند را تخليه كند . ايران نيز متقابلا قول داد كه هرگز دربند و باكو را به كشور ديگرى نسپارد . قلعهء سولاق مرز بين ايران و روسيه اعلام شد و دولتين متعهد شدند كه بدون اطلاع ديگرى در صدد عقد قرارداد صلح با عثمانى بر نيايند . در سال 1148 ، نادر همچنان با تركان عثمانى در جنگ بود . دولت عثمانى قاپلان‌گراى خان كريمه را ، با قواى فراوان ، به داغستان به جنگ با نادر فرستاد . نمايندگان انگليس و اتريش و هلند در قسطنطنيه خطر جنگ را با روسيه به صدراعظم عثمانى گوشزد كردند و براى جلوگيرى از وقوع جنگ بسيار كوشيدند . ولى سودى نداد و در تابستان 1148 ، قاپلان‌گراى با 53 هزار نفر قواى خود به صوب داغستان عزيمت نمود . هر چند تصادمى بين تاتارها و روسها روى نداد ، ولى دربار روسيه ژنرال لئونتف را با بيست هزار نفر سرباز مجهز و عده‌اى قزاق مأمور نمود تا شبه جزيرهء كريمه را زير و زبر كند ، تا هم به نادر كمكى شده باشد ، هم طوايف تاتار كريمه كه دائما به روسيه تجاوز مىكردند گوشمالى سخت يافته باشند . بر اثر اين اقدامات دولت عثمانى حاضر به مصالحه شد و كليهء اراضى متعلق به ايران را كه تصرف كرده بود مسترد - داشت . در طى مذاكرات صلح با دولت عثمانى ، نادر اصرار ورزيد كه دولت روسيه نيز به عهدنامهء صلح ملحق گردد .