نخستين اقدام نادر پس از سلطنت ، سركوبى افغانهاى غلجائى و تسخير قندهار بود . براى اين امر ، نادر در اردوگاه خويش كه سرخه‌شير نام داشت ، برجها و باروهاى استوار بنا نهاد و شهرى جديد به نام « نادرآباد » پى افكند . روز دوم ذى الحجه سال 1150 ه . ق . قندهار تسليم شد و به دستور نادر قلعهء قندهار با خاك برابر گرديد . در اثناى توقف در قندهار ، نادر بر ثروت عظيم هندوستان و بىلياقتى گوركانيان آگاهى يافت . بنابراين ، وى عازم حمله به هند شد . بهانه‌اش نيز اين بود كه محمد شاه بعضى از افغانها را به هند راه داده و سفير نادر را در هند نگهداشته است . شهرهاى غزنين و كابل و جلال‌آباد يكى بعد از ديگرى به دست نادر افتاد . در پنج فرسخى جلال‌آباد ، رضاقلى ميرزا به اردوى نادر رسيد و منصب نيابت سلطنت و امتياز اختيار تغيير و تبديل حكام و بيگلر بيگيان يافت . ناصر خان والى پيشاور ، معبر خيبر را گرفته بود ، ولى نادر اين معبر را دور زد و ناصر خان را گرفت . در پيشاور خبر كشته شدن ابراهيم خان به دست لگزيها ( لزگيها ) رسيد . نادر يكى از بزرگان قبيلهء قرقلو را به نام اصلان خان به جاى او فرستاد و خود به سوى دهلى شتافت . لاهور به زودى به دست نادر تصرف شد . روز 6 شوال 1151 / 6 فوريه 1739 ، هنگام خروج از لاهور شنيد كه محمد شاه با سيصد هزار سپاهى و دو هزار فيل و دو هزار توپ به كرنال ، در بيست فرسخى شمال شاه جهان‌آباد رسيده است . جنگ روز 15 ذى القعده 1151 / 24 فوريه 1739 شروع شد و با آنكه سپاه نادر از حريف بسيار كمتر بود ، به كمك تيراندازى دقيق توپخانه ، بر دشمن پيروزى يافت . چند روز بعد ، نادر محمد شاه را به چادر خويش دعوت كرد و اندكى پس از اين ديدار ، نادر در رأس سپاه نيرومند خويش ، به همراه محمد شاه گوركانى ، به دهلى در آمد و از پادشاه هند مبلغى هنگفت در حدود بيست كرور روپيه و بيست هزار سپاه كمكى تقاضا نمود ( 9 ذى الحجه 1151 / 20 مارس 1739 ) . نام نادر در خطبه‌ها مذكور و به اسم او سكه ضرب شد . روز 15 ذى الحجه نادر به بازديد محمد شاه رفت . بعد از ظهر آن روز