1297 م ) پادشاه اسلام سلطان محمود غازان خان متوجه بغداد شد . اتابك افراسياب در همدان به درگاه پيوست و به نواخت و نوازش بسيار مراجعت نمود . قضا را در راه امير هورقداق كه شحنهء فارس بود با او باز خورد ، و عنان‌گير باز گردانيد . و مخالفت او را كه معلوم كرده بود در حضرت پادشاه به ثبوت رسانيد ، تا به حكم يرليغ در اين سال سياست يافت . [ اتابك نصرت الدين احمد ] بعد از آن غازان خان حكومت ولايت لرستان را به برادرش نصرت الدين احمد ارزانى داشت . به واسطهء سيرت پسنديده و اخلاق حميده ، مخصوص عنايت سلطان غازان شده و محل اعتماد گشته بود . و در مزاج مجموع امرا اختيارى تمام داشت . بعد از آنكه به لرستان آمد مملكت را از جور برادرش چنان خراب ديد كه از هزار بخش اول به يك بخش آمده بود . طريق كياست پيش برد و از عدل و مرحمت چنان كرد كه به اندك زمانى بهتر از آنچه بود شد . پس وزارت خود به ملك قطب الدين [ بن عماد الدين ] داد و سردارى لشكر به خسرو شاه بن حسام الدين رجوع كرد . مردى به غايت عاقل ، عادل و فاضل بود . مدت چهل سال به كام دل و فراغت خاطر حكومت كرد ، و به همه عمر يك متنفس از او نيازرد . مدفنش در توابع مال [ مال امير ] است . [ اتابك يوسف شاه ] بعد از او پسرش اتابك يوسف شاه را هوس جهانگيرى در سر افتاد ، و به ضرب شمشير شوشتر و حويزه و بصره بستد . ميان او و حكام اصفهان نزاع افتاد ، و از لج لرى خواست كه منبع زنده‌رود را از اصفهان ببندد . تا پيروزان را به رشوت نستد از سر آن درنگذشت . مدت پنج سال و نه ماه به اختيار تمام معاش كرد . بعد از آن به مرض طبيعى به رحمت حق و اصل گشت . صندوق او را از شوشتر به مال [ مال امير ] آوردند .