آن روز كه از هيبت تو جمله درآيند * اركان نبوت ز سر پا به دو زانو يا رب به كرم بر من بيچاره ببخشاى * كز معصيت آلوده‌ام و غرقه به هر سو و له فى نعت النبى صلّى الله عليه و سلّم سخنى طرازم اكنون كه طراز آستينش * ز طراز جان بجويد چو طراز آفرينش ره طرز نو گزينم ز طراز نعت يك ره * كه دو كون شد كتابه ز طراز آستينش گل روضهء نبوّت كه ز سنبلش به ماچين * تحفى برون ز نافه نبرد صبا ز چينش سر كاينات عالم كه به پاى همت او * چو صدف نثار برده فلك از دُر ثمينش فلكش ز پنج نوبت دو علم سه پايه كرده * ز تنورهء مسدس به حصار هفتمينش به نگين جم نديده ز سر كرشمه جز عشق * كه ز ماه تا به ماهى شده مهر بر نگينش قدر و قضاش راعى ، اجل و امل موافق * ز من و زمانش داعى ملك و فلك رهينش لبش انگبين و گل رخ چه مفيد عالمى شد * خفقان معصيت را مدد گل انگبينش دهن صدف پر از دُر ز كلام دُر مزاجش * كمر افق مرصع ز درازى يقينش كف معشر يقين را همه يسر در يسارش * رخ سالكان دين را همه يمن در يمينش