وى را شاه سنجان لقب نهاد . و هميشه به آن مىنازيد و مفاخرت مىكرد . وفات ايشان در سال پنجصد و نود و هفت هجرى . و قبر ايشان در سنجان است . و ذكر ايشان در كتب مشايخ مذكور . خواجه احمد [ ابن خواجه مودود چشتى ] وى بسيار بزرگ بوده و بعد از وفات پدر به مقام وى نشست . و مقبول همه طوايف بوده و بر كافهء انام شفقت عام و مروت تمام داشت . و گويند كه حضرت رسالت پناه صلى اللّه عليه و سلم را در خواب ديد فرمودند كه : « اى احمد ، اگر تو مشتاق ما نيستى ما مشتاق توايم . » چون بامداد شد سه يار موافق اختيار كرد و مجهول‌وار چنان كه كسى وى را نشناسد به زيارت حرمين الشريفين زادهما اللّه شرفا و تكريما متوجه شده . چون اقامت اركان و شرايط حج كرد به حرم محترم مدينهء مقدسهء منورهء معطرهء مشرفهء مصطفويه على صاحبها الصلوات و التسليمات و التحير توجه نمود . و مدت شش ماه مجاورت كرده . گويند كه مداومت و مواظبت وى بر مجاورت ، خادمان حرم را گران آمد . خواستند كه وى را برنجانند . از روضهء مقدسهء مشرفهء معطره رزقنى اللّه زيارتها آواز آمد چنان‌چه همهء حاضران شنيدند كه : « وى را مرنجانيد كه از مشتاقان ماست . » و بعد از مراجعت مدينهء منوره به بغداد رسيد . و در خانقاه حضرت شيخ شهاب الدين سهروردى قدس سره فرود آمد . و شيخ وى را تعظيم و احترام نمود . و خليفهء بغداد بنابر خوابى كه ديده بود وى را طلبيده ، وظايف اكرام و احترام بجاى آورد . وى خليفه را نصايح جايگير و مواعظ دل‌پذير گفت . و همه در محل قبول افتاد . فتوحى كه آورد به جهت استمالت خاطر خليفه از آن محقرى برداشت . و چون بيرون رفت به فقرا و مساكين قسمت كرد . و به خراسان