طرف خانهء محمد رحيم خان به راه افتاديم . خانهء ايشان در جنوب ميدان صادقيه در اراضى كن بود . پس از جستجوى فراوان خانه را يافتيم و با اجازهء صاحب‌خانه وارد شديم . آقاى محمد رحيم خان نسخهء اصلى مجلّد اول را آوردند . با همان خط خوش شكسته نستعليق بود ، تورّقى كرديم و قرار شد ايشان كتاب را به « فتوكپى اميد » روبه‌روى دانشگاه بياورند و عكسى از نسخه به بنده بدهند . صبح روز بعد نيم‌ساعت در سرماى صبحگاهى منتظر ايشان بودم تا سرانجام تشريف آوردند . كيفى خالى در دست داشتند و گفتند : « پسرم اجازه نداد كه من نسخه را بياورم » . از اينجا نسخه در چاه ويل افتاد ، به انواع طناب و ريسمان و چنگك و قلّاب متوسل شديم ، نسخه از چاه در نيامد . آقاى دكتر قاسم انصارى را از قزوين مأمور اين كار كرديم . ايشان هم سه چهار بار به تهران براى انجام اين كار آمدند . آمد و رفتها و گفتگوهاى آقاى انصارى به جايى نرسيد . پس از آن نيز كوششهاى آقاى عنايت اللّه مجيدى و آقاى تلاترى بىنتيجه ماند و نسخه چون سيمرغ در كوه قاف از ديده‌ها پنهان ماند و ما مجبور شديم به چاپ مجلّد دوم آن بپردازيم . اميدواريم فرزند جناب آقاى محمد رحيم خان قدر پدران خود را بداند و هرچه زودتر اين مجلد را ، براى استفادهء عموم و جاويد ماندن نام خود و خانواده‌شان ، براى چاپ در اختيار مصححان قرار دهند . بمنّه و جوده و كرمه . دكتر منوچهر ستوده گلور ، اول شهريورماه 1375